خسرو انوشروان يمن تحت استيلاى ايران درآمد . در سال 10 هجرى قمرى ( 631 بعد از ميلاد ) حاكم ايرانى آنجا ، نامش باذام ( باذان ) ، به دين اسلام درآمد ، و مسلمانان از پشتيبانى ابناء او برخوردار شدند . بعدها صنعا به سبب دورى از مركز خلافت اسلامى بين مدعيان گوناگون ( از جمله زيديه و قرامطه ) مكرر دست به دست گشت و آسيب بسيار ديد . از حدود 626 هجرى قمرى به بعد استيلاى رسوليان بر صنعا استقرار يافت ، ولى پس از مدتى دگربار زيديه بر آنجا مسلط شدند . در قرن شانزدهم چندى و دگربار از 1872 تا 1918 تحت استيلاى تركان عثمانى بود . در 1918 كه يمن استقلال يافت ، صنعا پايتخت آن گرديد . ( د . م . ج 2 ص 1579 ) 71 . عكاظ okaz به گفتهء اصمعى ، بازار عكاظ در نخلستانى به نام اثيداء asayda قرار داشته است . به گفتهء بعضى ، بازار عكاظ ، در ماه شوال هر سال برپا مىشده است ، و پس از آن ، بازار ديگرى به مدت 20 روز از ذيقعده در مجنه majanna ( در مرظهران ( marre zahran ) منعقد مىشده است . پس از آن بازار ديگرى در ذى المجاز za l . majaz ( پشت عرفه ) برپا مىشد ، كه تا ايام حج ادامه مىيافت . نعمان بن منذر ، پادشاه حيره ، نيز متاعى - كه ظاهرا مشك و عطريات بوده است - به اين بازار مىفرستاده است كه ، به قيمت آن ، براى او كالاهاى ديگرى از قبيل چرم ، حرير ، كفش و لباس خريدارى مىگرديد . در يكى از سالها ، براى وكيل وى واقعه‌اى رخ داد كه به جنگهاى فجار منجر شد . به موجب اين خبر ، بازار عكاظ در ماه ذيقعده برپا مىشده و تا ايام حج ادامه پيدا مىكرده است . و ظاهرا به همين جهت ، يعنى وقوع آن در ماه حرام ذيقعده بوده است كه مردم به هنگام جنگهاى فجار اسلحهء خود را در نزد مرد امينى به نام ابن جدعان Ebnjad an به امانت مىنهاده‌اند . ( د . م . ج 2 ش - ل ص 1754 ) 72 . طائف ta ef شهرى واقع در حجاز ، واقع در عربستان سعودى ، 120 كيلومترى جنوب شرقى مكه ؛ كرسى تابستانى حجاز در كوه‌هاى سراة قرار دارد . شهرى است بارودار ، و اطرافش را تاكستان‌هاى معروف و باغ‌ها فرا گرفته است . در قديم مركز قبيلهء ثقيف بود . مقارن طلوع اسلام دومين شهر عربستان غربى و تالى مكه بود . در اوايل قرن نوزدهم وهابىها آن را تاراج كردند . در 1813 به تصرف مصرىها درآمد . عاقبت در جنگ‌هاى وهابيان با حسين بن على ، پادشاه حجاز ، طائف به تصرف آنان درآمد ( 1924 ) . ( د . م . ج 2 ص 1607 ) 73 . نابغهء ذبيانى . ابو امامه معاوية الذبيانى به خاطر فراوانى شعر و نبوغ و برترى در آن فن به نابغه شهرت يافت . نابغه در جوانى به دربار حيره پيوست و به دربار عمرو بن هند ( 570 . م ) بار يافت و او را مدح كرد . در ماجراى عشق او با دخترى به نام « ماويه » با حاتم طائى رقابت داشت اما حاتم در عشق بر او پيروز شد و به ( ماويه ) دست يافت . در زمان جلوس ابو قاموس نعمان بن منذر ( 602 . م ) بر تخت سلطنت حيره ، نابغه را به دربار خود فرا خواند و به او ، صلت و عطاياى فراوان بخشيد و او در اندك مدتى به