بارى سرهنگان عياران در سيستان و بست و ديگر بلاد در كمال اقتدار ميزيستند ، و در ازمنه‌ييكه تفصيل وقايع آن وظيفهء جلد دوم اين كتابست ، به آن درجه نيرو يافتند ، كه يعقوب ليث صفارى ، ازين گروه برامد و سلسلهء شاهى صفاريان را در سيستان و خراسان شالوده نهاد ، و از درياى سند تا كرانهاى دجله كوس عظمت و جلال او كوفته شد . از جملهء عياران عصر ابو مسلم ( حدود 130 ه 747 م ) زنى بود ، كه او را بىبىستى عياره گفتندى . اين بانوى نامور زاهدهء زمان شد و توبه كرد ، وى در هرات زندگى داشت ، و بعد از مرگ در ميان « بازار خوش » مدفون گشت ، و وفاتش سال ( 150 ه 767 م ) بود . « 1 » كه مزارش تاكنون در بازار خوش هرات معروف و معلوم است . بقاياى اين طبقهء جوانمردان تا اين اواخر در شهرهاى افغانستان موجود بودند ، كه در كابل ايشانرا كاكه و در قندهار « ؟ ؟ ؟ خوان » و در ولايات شمالى « آلوفته » ميگويند . ايشان لباس و اطوار و رفتار و كردارى خاص داشتند ، ولى اكثر محامد گذشتگان خود را فراموش كرده و در جملهء اوباش در امده‌اند .

--> ( 1 ) - مجمل فصيحى 1 / 221