جمال رضايى

675

بيرجندنامه ( فارسى )

گُلِا مَايُم اگَر نِه خار كَم نيس [ ت ] gole mayom agar ne xar kam nis [ t ] * گُلِا مَايُم كِ دَر پايَش نِشينُم gole mayom ke dar payas nesinom وَگرنه سَايِىِ ديوار كم نيس [ ت ] vagar ne sayeye divar kam nis [ t ] * ترا مىخواهم اگرنه يار كم نيست گُلى مىخواهم و گرنه خار كم نيست * گُلى مىخواهم كه در سايه‌اش نشينم و گرنه سايهء ديوار كم نيست * * * سَدا كِردى بِ قُربُانِ سَدوّ تُ sada kerdi be qorbone sadow to * بِبُرُّمُ چَادِرِا تا پُشتِ پوّ تُ beborrom cadere ta poste pow to بِبُرُّم چَادِرِا كوُتا نِبَاشه beborrom cadere kuta nebase * كِ نَامَارَم نبينه ساق پوّ تُ ke namaram nebine saqe saqe pow to صدا كردى به قربان صداى تو * ببرّم چادرى تا پشت پاى تو ببرّم چادرى كوتاه نباشد * كه نامحرم نبيند ساق پاى تو * * * مُر ه گَر مىكُشى خوُنُم هَلالِت more gar mikosi xunom halalet * بِرِز خُون مُره وَر پُشتِ پايِت berez xune more var poste payet بِرِز وَر پوّ خُا خوُنِ مُر كِ بينى berez var pow xo xune mor ke bini * بُوَد خُش رنگ‌تر از رنگِ هنايِت bovad xos rangtar az range henayet مَرا گر مىكُشى خونم حلالت * بريز خون مرا بر پشت پايت بريز بر پاى خود خون مرا كه بينى * بوَد خوشرنگ‌تر از رنگ حنايت * * * زِ دَستِ دِل هِزَارُا داد و بيداد ze daste del hezaro dado bidad * كِ دَاده اابِروُ مُر پاك وَر باد ke dade aberu mor pak var bad اگر رازِ دِلُم وَ كوه گُويُم agar raze delom va kuh guyom * يَقى كوُ بىزبُا اايه بِ فرياد yaqi ku bizobo aye be faryad ز دست دل هزاران داد و بيداد * كه داده آبروى مرا پاك بر باد اگر راز دلم به كوه گويم * يقين كوهِ بىزبان آيد به فرياد