در سال 1035 ابو تراب نامى محجرى چوبين براى مرقد شريف ساخته و بر روى صندوق منبت نصب نمود « 1 » . در سال 1040 زينب بيگم دختر شاه طهماسب - كه محترم‌ترين بانوان حرم شاه عباس بوده و شاه مزبور در بيشتر امور با او مشورت مىنمود « 2 » - بناى مزار را تجديد كرده است . كتيبه‌اى از كاشى معرق كه پيش‌تر گويا بالاى درگاه ورود همين بنا بوده و اكنون در بالاى سر در ورود جنوبى صحن آستانه از داخل نصب گرديده است از اين تجديد حكايت مىكند . در سال 1041 درويش رضا نامى در ديه كافورآباد از بلوك قاقزان قزوين گروهى را گرد خود جمع آورده و بر حكومت شوريد و به قزوين آمده ، « روى به آستانهء متبركهء امام‌زادهء لازم التعظيم شاهزاده حسين عليه التحية و التسليم كه در كنار شهر واقع است نهاده ، بار اقامت در حصار آن مزار كثير الانوار گشاد و جمعى كه به مرافقت آن ملحد نادان داخل حصار شده بودند بر در حجره‌اى كه مدفن يكى از سادات عظام آن ملك معمور و مشهور به مير فغفور بود جمع آمده ، بنياد شر و شور و آغاز فتنه و فتور نمودند » . داروغه شهر شاه وردى خان بيك ترخان تركمان براى سركوبى آنان با مردمان خويش به حصار امام‌زاده آمده و شورشيان ، « مقبرهء مير فغفور » را سنگرگاه خويش قرار دادند و سرانجام پس از برخوردى

--> ( 1 ) . كتيبهء محجر مزبور كه متن آن در مينودر نقل شده است و خود محجر پس از نصب ضريح سيمين مزار به بقعهء امام‌زاده محمد محروق نيشابور منتقل گرديده و گرداگرد صندوق منبت آن مزار كه از دورهء طهماسب اول است نصب شده است ( بررسى هاى تاريخى ، ش 5 سال سيزدهم ، ص 167 - 168 ) . ( 2 ) . عالم‌آرا 1 : 135 و فهرست نام‌ها / زندگانى شاه عباس اول 1 : 25 ( پاورقى مربوط به كتيبهء ياد شدهء بالا در بخش دوم همين نوشته نيز ديده شود ) .