نوشته شده بود و معلوم نشد كه اين پوست‌ها در چه زمانى در اين بنا نهاده شده است . دربارهء وضع اين محل شگفت‌آور از من پرسيدند ، كتابى از ابو معشر منجم كه به كتاب اختلاف الزيجة ( يا اختلاف الزيجات ) ترجمه شده بود ، نزد مردم بردم ، ابو معشر در آن‌جا مىگويد : پادشاهان براى حفظ دانش‌ها و به سبب علاقهء شديدى كه در سراسر روزگار به بقاى آن‌ها داشتند و نيز به سبب ترس از اين‌كه حوادث جوّى و يا آفات زمينى آن‌ها را نابود كند ، لوح‌هايى براى نوشتن مطالب برگزيدند كه در مقابل حوادث پايدارتر و از تعفن و پوسيدگى مصون باشد و آن ، پوست درخت خدنگ موسوم به « توز » بود و مردم هند و چين و ملل ديگرى كه در مجاورت آنان بودند نيز از آن‌ها پيروى كردند . همچنين اين پوست را به سبب استوارى و لغزندگى كه داشت به كمان‌هايى كه با آن‌ها تيراندازى مىكردند ، مىپيچيدند و مدت زيادى بر كمان‌ها مىماند . پل خواجو ( - پل شاهى ) از آثار دورهء شاه عباس دوم صفوى بر بستر شهرى زاينده‌رود چون پادشاهان مذكور براى نگهدارى دانش‌هاى خود و ثبت آن‌ها بهترين لوح‌ها را يافتند ، در سراسر زمين و شهرها و اقليم‌ها بگشتند تا