بر اثر اذيت و آزار آن‌ها در دوم جمادى الاولى سال 635 كشته شد . قبرش در يكى از خانه‌هاى محلهء جوباره به وضع بسيار رقت‌آورى موجود است و اگر توجه پيرزنان و مردم عادى اين سامان به وى نبود ، آن هم مانند هزاران قبر ديگر تاكنون از بين رفته بود . سال‌ها است كه انجمن آثار ملى وعدهء ساختمان آبرومندى بر مزار او مىدهد و اميد است كه اين وعده جامهء عمل بپوشد و اين شاعر گرانمايه كه براستى افتخار سرزمين اصفهان است ، مقبره‌اى مناسب شأن و مقام خود بيابد . شفائى اصفهانى - شرف الدين حسن اصفهانى ، متخلص به شفائى و معروف به حكيم شفائى ، از شاعران و طبيبان معروف اصفهان در قرن يازدهم هجرى است ؛ پدرش حكيم ملاى اصفهانى در طبابت و حكمت سرآمد اقران بود . تولد شفائى در سال 966 بود و در آغاز جوانى نزد پدر و برادرش ، حكيم نصير ، علوم متداول زمان را فرا گرفت و در فن طبابت هم ماهر گرديد . وى از جوانى بسيار شوخ‌طبع و خوش‌محاوره بوده و در سخنورى شيوهء متقدّمين را پيروى مىكرده است و در اشعارش معانى بلند مضامين دلپسند بسيار است . شفائى بسيار بىتكلف و از استغناى طبع برخوردار بود و در شعر بيشتر به هجو و هزل علاقه داشت و گفته‌اند كه هيچ‌كس نبود كه از تيغ زبان او زخمى برنداشته باشد . وى با ميرزا طاهر نصرآبادى ، مؤلف تذكرهء نصرآبادى معاصر و معاشر بوده است ؛ حكيم شفائى در قصيده بيشتر شيوهء خاقانى و در غزل روش بابا فغانى را پيروى مىكرده است ؛ جز غزل در انواع ديگر هم توانا بوده است . ديوانش را بين پانزده تا بيست‌هزار بيت نوشته‌اند . چند مثنوى هم داشته به نام : 1 - نمكدان حقيقت بر وزن حديقهء سنائى 2 - مجمع البحرين به تقليد تحفة العراقين خاقانى . وفاتش در سال 1037 هجرى در اصفهان واقع شد . طبيب اصفهانى - ميرزا عبد الباقى ، فرزند ميرزا محمد رحيم طبيب اصفهانى ، از شاعران مشهور اصفهان در قرن دوازدهم هجرى است . تولدش در اصفهان ، به سال 1127 هجرى قمرى واقع شد . جد و پدر