در عرفان از شاگردان مير سيد رضى لاهيجى متوفاى سال 1270 هجرى قمرى مىباشد . صاحب طرائق الحقايق مىگويد : گمان نمىرود فصوص الحكم را بعد از صدر قونوى كسى بهتر از او مباحثه نموده باشد . در آداب و نواميس چنان محكم بود كه گويى ابو ذر وقت و سلمان عهد است . گاهى بر سبيل تفتن شعر مىسرود و صهبا تخلص مىكرد ، ولى اشعارش همه از حال و عرفان سرچشمه مىگرفت . از شاگردان او : ميرزا هاشم اشكورى ، ميرزاعلى محمد معروف به حكيم صفاى اصفهانى ، ملا على سمنانى ، آخوند ملا محمد فانى سمنانى و جمعى ديگر از معاريف بوده‌اند . وفات او در ماه صفر 1306 قمرى در تهران اتفاق افتاده و در ابن بابويه مدفون گرديده است . تأليفات او به شرح زير است : 1 - حاشيه بر كتاب تمهيد القواعد ابن تركهء اصفهانى 2 - رسالهء وحدت وجود 3 - حواشى بر كتاب ملاصدراى شيرازى 4 - حواشى بر شرح فصوص الحكم 5 - رساله‌اى در موضوع الخلافة الكبرى . صفى على شاه اصفهانى - حاج ميرزا حسن ، فرزند محمد باقر اصفهانى ، ملقب به صفى على شاه ، از اكابر عرفاى نيمهء دوم قرن سيزدهم هجرى مىباشد . تولدش سوم شعبان 1251 قمرى است . پدرش در اصفهان به تجارت مىپرداخت و آن‌گاه كه به يزد هجرت كرد ، فرزند خردسال خود را به يزد برد . تحصيلات اوليه او در يزد بود و حدود بيست سال در آن‌جا توقف نموده است ، آن‌گاه از راه هندوستان عازم مكه مىشود و مدتى در هندوستان اقامت مىنمايد و در ضمن مطالعات علمى