گنبد سلطان بخت آغا ، جنب سراى و مناره‌هاى دردشت قرار دارد و جزء ابنيهء تاريخى اصفهان به‌شمار مىرود . بر مزار او سنگ سماق نفيسى با كتيبه و تاريخ قرار دارد . بناى تاريخى امام‌زاده جعفر ، مدرسهء اماميه ، مقبرهء بابا قاسم و ساختمان صفّه عمر ، در ظلع شرقى مسجد جامع و چهلستون بين ايوان شمالى و گنبد تاج الملك در مسجد جامع و اتمام كاشيكارى صفّه عمر ، همه از آثار اين دوره است ( قرن هشتم هجرى و قرن 14 ميلادى ) . ولى نفاق و برادركشى ، دولت مظفريان را بر باد داد و به قول حافظ ، شاعر شهير ايران كه زمان اغلب پادشاهان اين سلسله را درك كرده و آن‌ها را مدح نموده است ، طليعهء حكومت اين سلسله نيز مانند خاندان معروف اينجو خوش درخشيد ، ولى دولت مستعجل بود . تيمور لنگ در تركتازىهاى خود به ايران ، در اواخر قرن هشتم هجرى ( اواخر قرن چهاردهم ميلادى ) ، آخرين پادشاه اين سلسله ، شاه منصور را حوالى شيراز از پاى درآورد و جميع شاهزادگان اين خانواده را دستگير نموده و در ركاب خود به سوى اصفهان به حركت آورد ، اما چون به قريهء مهيار كه نزديك شهرضا در سر راه اصفهان است ، رسيد به تاريخ دهم ماه رجب سال 795 هجرى ( 1393 ميلادى ) دستور داد جميع افراد اين خانواده را از كوچك و بزرگ ، كه حدود هفتاد نفر بودند ، به قتل رسانيدند و پس از اين فتح و غلبه نواحى جنوب ايران هم در قلمرو تيمور لنگ درآمد . يكى از شاعران آن عهد در باب برافتادن آل مظفر گفته است : به عبرت نظر كن به آل مظفر * شهانى كه گوى از سلاطين ربودند كه در هفتصدوپنج و تسعين ز هجرت * دهم شب ز ماه رجب چون غنودند چو خرما بنان در زمان‌ها برستند * چو ترّه به اندك زمانى درودند