عرض قريب دو متر ساخته بودند . احداث اين سكو علاوه بر آنكه ايوانى براى اطاقهاى اطراف بشمار ميآمد بيشتر براى حفظ تعادل ديوارها و تحمل فشار گنبد از لحاظ آنها بود . در سى و اند سال پيش مأموران باستانشناسى آن را زايد دانسته برداشتند ولى بفاصلهء چند سال ، كه بر اثر فشار گنبد بر ديوارها ، شكستهائى در آنها بوجود آمد مجبور باحداث مجدد آن شدند . در ورودى خود بقعه در سمت شمال آنست و سه پله شخص را از سطح زمين بايوان جلوى آن ، كه بابعاد 5 ر 3 * 5 ر 4 متر است ، مىرساند . دو طرف در ورود با دو طاق كاشى معرق مزين مىباشد . از اين در وارد رواق مستطيل شكلى به طول و عرض 5 ر 4 * 85 ر 6 متر ميشوند . دو چشمه ، طاق شرقى و غربى ، هم در طرفين آن قرار دارد كه بر وسعت اين رواق ميافزايد . اين رواق و چشمه‌هاى جنبين آن با طاق ضربى پوشيده هستند و در ديوار سمت غربى آن درى براهروى بالنسبه باريكى باز مىشود و انسان با پله‌هاى تنگ زيادى ، كه بدور ستون آجرى به شكل محور ميگردند ، به پشت بام بقعه هدايت مىشود . قسمت اصلى مقبره در منتهى اليه رواق و به شكل تقريبا هشت ضلعى منتظم است و بوسيلهء در قديمى و گرانبهائى با رواق مربوط مىباشد . اين در ، كه در سال 1030 هجرى ساخته شده منبت‌كارى و از شاهكارهاى آن صنعت در اوايل قرن يازدهم هجرى است و از نظر هنر نيز شايان توجه مىباشد . روى آن كتيبه و اشعارى در مناقب شيخ جبرئيل و به خط زيباى نستعليق منبت‌كارى شده ولى قسمتى از آنها بمرور ايام ريخته و از بين رفته است . ابياتى كه باقى مانده بدين نحو خوانده مىشود : « . . . . . * كز بهر خلق درگه او قبلهء دعاست قطب كمال و هادى دين شيخ جبرئيل * شاهى كه ابر همت او منبع سخاست