عروس را در اطاقى مىنشانيدند و زنان با زدن دايره و كف شادى ميكردند . گاهى نيز قبلا نوازندگانى براى آنشب دعوت مينمودند در اين فاصله مقدمات شام فراهم ميشد و چون آماده ميگرديد آفتابه لگن ميآوردند و همهء مهمانها دست خود را مىشستند و بر سر سفره ، كه با وضع زيبائى بر كف زمين انداخته شده بود ، مىنشستند ولى قبل از آنكه شروع به خوردن كنند آخوندى بر صندلىايكه در جلوى در گذاشته ميشد مىنشست و براى تيمن و تبرك به قدر چند دقيقه از عروسى بزرگان دين سخن ميگفت و براى سعادت و خوشبختى عروس و داماد و پايدارى اين وصلت دعا ميكرد . پس از صرف شام مهمانان متفرق ميگشتند و جز يكى دو تن از بانوان مسن از كسان عروس و ينگهء او همهء همراهانى كه با وى آمده بودند بخانه‌هاى خود باز ميگشتند . براى ناهار عروس غالبا مادرش « قويماق » « 1 » ميفرستاد و براى شام او نيز از خانهء پدرش « ترك پلو » ميآوردند . ترك غذاى مخصوص اردبيل است و آن « پلوئى » است كه با زعفران و شكر و روغن مثل كته پخته ميشد . پلو را نيز گاهى با دو يا سه خورش مىپختند و همهء آنها را با ديگ و ظرفهائى كه در آن‌ها پخته بودند ميفرستادند . فرستادن ترك پلو هم داراى تشريفاتى بود و در خانهء عروس براى شركت در اين مراسم از جمعى از نزديكان دعوت ميشد همچنين كسان داماد از اقرباى نزديك خود براى صرف اين غذا دعوت ميكردند . در سه روز اول عروسى دوستان و نزديكان دو خانواده تحفه‌هائى براى عروس ميفرستادند و اين تحفه‌ها با نسبت و مكنت فرستنده تناسب داشت و غالبا يك يا دو كله قند بود . آنهائى كه نزديكتر بودند گاهى خوانچهء شيرينى ميفرستادند و بعضى از اقربا طاقهء پارچه‌اى هم بعنوان هديه همراه آن ميكردند . عروس از ساعت ورود روى خود را از ديگران ، يعنى مردان و زنان خانوادهء

--> ( 1 ) - غذاى نرم و مقوى است كه با آرد و روغن و زعفران و شكر تهيه مىشود و در موقع خوردن دارچين نيز بدن ميپاشند و در فارسى آن را كاچى ميگويند .