مادرش ، دختر مرحوم رجب على خان مذّهب ، متخلص به « تسلّى » بود « 1 » و فرصت ، ارشد اولاد خاندان خود به حساب مىآمد . ذيلا مختصرى دربارهء خاندان وى ذكر مىشود : خاندان فرصت ميرزا جعفر : « بهجت » پدر فرصت : پدر فرصت ، ميرزا جعفر نام داشت كه در شعر « بهجت » تخلص مىكرد و نوادهء حكيم نامدار ، ميرزا نصير جهرمى - يا اصفهانى - و پسر ميرزا كاظم شرفا بود « 2 » . ميرزا جعفر در اصفهان متولد گشت و پس از درگذشت پدر خود ، از اصفهان به شيراز آمد تا از طريق بوشهر ، به حيدرآباد هندوستان رود و اموال پدر خود را كه در آن ناحيه به جا مانده بود ، تصاحب كند ؛ اما تاجرى را وكيل و مأذون در توكيل غير كرد و به حيدرآباد فرستاد ؛ و آن وكيل ، تركهء مرحوم ميرزا جعفر را گرفت و مقيم بلاد هندوستان گشت و در همان جا درگذشت و ميرزا جعفر را از مال پدر ، درمى حاصل نيامد و خاك دامنگير شيراز نيز ، او را رها نكرد و همچنان در شيراز بماند ، ازدواج كرد و فرزندان يافت ؛ تا آنكه در سال 1296 هجرى قمرى ، در سن هفتاد و پنج سالگى درگذشت و در گورستان دار السّلام شيراز به خاك سپرده شد . فرصت در هنگام مرگ پدر ، 25 سال داشت و براى تاريخ مرگ پدر خود ، قطعه‌اى ساخت كه مصراع آخر آن ، مشتمل بر ماده تاريخ مرگ پدرش و عبارت بود از : « بهجتى زو يافته دار السلام » ( 1296 ) . اين قطعهء فرصت چنين است :

--> ( 1 ) . آثار عجم ، چاپ بمبئى ، ص 595 . ( 2 ) . همانجا ، ص 594 و دبستان الفرضه ، ص 2 و 3 .