مباركش صد و چهارده ساله بوده و قبر وى در نيشابور است و حضرت مملكت پناهى امير نظام الدين عليشير خلدت معدلته در سر مزار فيض آثارش عمارتى پر روح ساخته » . اين شرح حال كه در روضات الجنات آمده تقريبا همان سخنانى است كه در نفحات الانس جامى است و چيز تازه اى ندارد ، يگانه سود آن اين است كه پس از نفحات الانس كه در 881 و تذكرة الشعراى دولتشاه كه در 892 تأليف شده اين كتاب قديمى ترين سند سدهء نهم است . مطلب ديگرى كه دربارهء سخنان عطار بايد به متن اين كتاب افزوده اين است كه صفى الدين اردبيلى عارف مشهور قرن هفتم و جد پادشاهان صفوى با اشعار عطار بسيار مأنوس بوده و معانى برخى از اشعار مشكل او را تقرير كرده است و مؤلف كتاب صفوة الصفا برخى از آن تقريرات را در فصل مخصوصى « فصل چهارم در تحقيقاتى كه شيخ صفى الدين قدس الله سره بر ابيات فرموده است » در كتاب خود آورده است : رجوع كنيد به صفوة الصفا چاپ بمبئى ص 174 - 184 . درباره بازماندگان عطار هم مطلب تازه اى كه يافتم اين است كه مؤلف نگارستان سخن در صحيفهء 42 - 43 از كتاب خود ذكرى كه از شاعرى كرده است كه در سال 1285 قمرى در بهوپال در هندوستان در گذشته و دربارهء او مى نويسد : « سيد فريد الدين عطارى شطارى گواليارى از زمرهء سادات جعفريه و صوفيهء صافيه و وظيفه خواران سركار رؤساء بهوپال است و سلسلهء نسبش را بواسطهء شيخ محمد غوث گواليارى به شيخ فريدالدين عطار اتصال و شيخ عطار والاتبار از احفاد حضرت جعفر صادق سلام الله عليه و على آبائه الكبار است » . از اين قرار بازماندگان عطار تا اواخر قرن سيزدهم در هندوستان مى زيسته اند و شايد هنوز هم در آن كشور باشند . مراد از شيخ محمد غوث گواليارى عارف مشهور قرن دهم