باب الغيرة قال اللّه تعالى حاكيا عن سليمان عليه السّلام : رُدُّوها عَلَيَّ فَطَفِقَ مَسْحاً بِالسُّوقِ وَ الْأَعْناقِ « 1 » . وجه استشهاد به آيهء كريمه آن است كه سليمان عليه السّلام بود كه دوست مىداشت خيل را ؛ پس استحسان كرد او را تا آنكه مشغول كرد او را نظر به سوى خيل از نماز عصر ؛ پس غيرت نمود بر محبوبش [ به ] حيثيتى كه مشغول كرد او را از خدمت محبوب حبّ خيل ، پس گفت « 2 » : إِنِّي أَحْبَبْتُ حُبَّ الْخَيْرِ عَنْ ذِكْرِ رَبِّي حَتَّى تَوارَتْ بِالْحِجابِ رُدُّوها عَلَيَّ « 3 » . پس پى كرد بعضى را و كشت بعضى را از جهت غيرت بر محبوبش . [ معناها ] الغيرة سقوط الاحتمال ضنّا ، و الضيق عن الصبر نفاسة . يعنى : « سقوط احتمال » مشقّت آنچه مشترك باشد محبوب او را در تعلّق محبّت به او ، يا مشغول كند او را از محبوب ، يا محجوب كند او را از جهت ضنّت و بخل به محبوبش آنكه متعلّق شود به غير او محبّت ؛ پس بوده باشد غير محبوب مثل محبوب . و « ضيق طاقت از صبر » بر اين « از جهت نفاست » يعنى عزّت از براى محبوبش و رغبت در او از آنكه بوده باشد غير محبوب نفيس و مرغوب فيه ، فرموده است خداى تعالى : وَ فِي ذلِكَ فَلْيَتَنافَسِ الْمُتَنافِسُونَ « 4 » ، و اصل نفاست رغبت است در

--> ( 1 ) . ص / 33 . ( 2 ) . عبارت « پس گفت » ترجمان « فقال » جزء آيهء شريفه است . ( 3 ) . ص / 33 - 32 . ( 4 ) . مطفّفين / 26 .