صفى الدين محمد طارمى

385

انيس العارفين ( تحرير منازل السائرين ) ( فارسى )

پس نيست عمل ايشان مثل عمل اجيران ، و تصرّف نمىكنند در ملك سيّد مثل تصرّف كردن اجير در اجرتش . « و محبّت سمهء طايفه است ؛ » يعنى علامت طايفهء سايرين الى اللّه است و سيماى ايشان است ، و به محبّت شناخته مىشوند ، و به سوى محبّت منسوبند . « و عنوان طريقه است » و عنوان چيزى است كه ظاهر شود به ظاهر شىء و دلالت كند بر باطن او . پس محبّت آن است كه ظاهر شود آثار او بر صفحات وجوه ارباب طريقت و وجنات احوال و هيئات اعضا و زفرات انفاس ايشان و اشكهاى چشمهاى ايشان و فتور زبانهاى ايشان - از صفرت ، و گداخته شدن تن ، و لاغر شدن و پژمرده شدن و كاهيدن ، و حرقت ، و دقّت ، و رقّت ، « 1 » و كثرت ذكر محبوب و الطاف و محاسن او - به حيثيتى كه طاقت نداشته باشد كه بپوشاند او را ؛ پس دلالت مىكند بر احوال طريقت در بواطن ايشان . « و معقد نسبت است ؛ » يعنى چيزى است كه منعقد مىشود به او نسبت عبوديت و ربوبيت ميان عبد و حقّ به محبّت و محبوبيت به صفت سجود ذاتى به فنا و انقياد تامّ مفيد از براى اقتراب ، به دلالت قوله تعالى كه : وَ اسْجُدْ وَ اقْتَرِبْ « 2 » . و از اين جهت بود كه مىخواند پيغمبر عليه السّلام در اين سجده : « أعوذ بعفوك من عقابك ، و أعوذ برضاك من سخطك ، و أعوذ بك منك » « 3 » پس به درستى كه در او اشارت است به سوى مراتب فناى ثلاث .

--> ( 1 ) . ك : + الدرور . ( 2 ) . علق / 19 . ( 3 ) . إحياء علوم الدين ، ج 4 ، ص 87 ؛ بحار الأنوار ، ج 98 ، ص 408 و 417 و با اندكى تفاوت در : سنن ابى داود ، ج 1 ، ص 232 ؛ سنن ترمذى ، ج 5 ، ص 524 و صحيح مسلم ، ج 1 ، ص 352 .