رجوعش به صفاى فطرت اصليه . پس به درستى كه اصل « 1 » آن سكينه نور فطرت و انكشاف حجب حايله است ميان حقّ و عبد ، و قوىّ مىشود به اتّصال اصلى ، و منوّر مىشود به نور حقّ . و قوله : « و روحا » يعنى راحت و لذّت را به فوز به مطلوب و مشاهدهء محبوب . « ساكن مىشود به سوى آن سكينه خائف ؛ » از براى امن حاصل به يقين . « و دلخوش مىشود به او حزين و دلتنگ ؛ » از براى راحت و بسطى كه لازم است او را ، و يافتن نوريت و صفايى كه فوت شده است او را ، و يافتن انسى كه آمده است او را ، و زوال وحشت حاصله از مقارنت ظلمات بدن و غواشى طبيعت به سبب قوّت يافتن . و استكانت و خضوع مىكند از براى او مستعصى و نافرمان بر حقّ و شيخ ، در قبول تكاليف شرعيه و رياضات شاقّه بر نفس ، از براى چيزى كه مىيابد از راحت و لذّت روحانى ؛ پس عوض گرفته است او را از لذّات جسمانى و آسان شده است از براى او عبادات ، از براى ارتفاع مشقّت به ذوق و لذّت . و ( خضوع مىكند از براى او ) « جرىّ » - يعنى كسى كه جرأت مىكند بر معاصى و مخالفات - از براى زوال ظلمت صفات « 2 » نفس و لينت قلب ، و حصول لذّت و يافتن او در طاعت ، و خوف زوال او به معصيت ؛ و خاصيت اين مقام آن است كه فراموش كند صاحب او لذّات بدنيه را و ملتذّ نشود به لذّات بدنيه ، از براى انخلاع او از جهت سفليه ، و منافات نوريت او از براى ظلمت طبيعيه را ، و انخراط و در سلك اطوار ملكيه . و ( خضوع مىكند از براى او ) ابىّ يعنى « 3 » كسى كه ابا و سركشى مىكند امر حقّ و حكم شيخ را در مجاهدات و رياضات ، از جهت دشوار شمردن مجاهدات و رياضات و عادت نمودن به اضداد او . پس نزد آنچه يافته است راحت و نور و لذّت

--> ( 1 ) . اصل : - اصل . ( 2 ) . اصل : صفاى . ( 3 ) . اصل : - ابىّ يعنى .