باب الاستقامة قال اللّه تعالى : فَاسْتَقِيمُوا إِلَيْهِ « 1 » . اين استقامت استواى قصد است در « سلوك الى اللّه » و اين پايين‌تر است از استقامت در « سلوك فى اللّه . » چرا كه اين استقامت در طريقت و سير به سوى اوست به احديت طريق مستقيم . و امّا « سلوك فى اللّه » پس او در اتّصاف است به صفات او ، همچنان‌كه فرموده است سلطان عارفين و برهان محقّقين ، ابو يزيد بسطامى قدّس سرّه - در جواب كسى كه شنيده قول خداى تعالى را كه : يَوْمَ نَحْشُرُ الْمُتَّقِينَ إِلَى الرَّحْمنِ وَفْداً « 2 » و گفت : « كسى كه بوده باشد با رحمن ، پس به سوى كه ؟ » - : « حشر مىشود از اسم رحمن به سوى اسم رحيم و از اسم قهّار به سوى اسم لطيف . » و « استقامت فى اللّه » پايين‌تر است از ردّ استقامت مطلقه‌اى كه مأمور است به او نبىّ ما عليه السّلام در قول خداى تعالى كه : فَاسْتَقِمْ كَما أُمِرْتَ « 3 » . چرا كه اين استقامت در مقام جمع و بقاى بعد الفناست ، و اولى از براى مريدين است و ثانى براى متوسّطين است ؛ و از اين جهت است كه گفت شيخ رضى اللّه عنه در معنى او كه : قوله تعالى ( إليه ) إشارة إلى عين التفريد . يعنى : امر كرده است سالكين را آنكه متوجّه شوند به سوى عين احديت جمع در سلوك خودشان ، التفات نكنند به سوى احدى غير او - نه به نفس خود و نه به چيزى ديگر - و احديت جمع ذات وحدها است .

--> ( 1 ) . فصّلت / 6 . ( 2 ) . مريم / 85 . ( 3 ) . هود / 112 .