[ مقدمة ] بسم اللّه الرّحمن الرّحيم حمد و سپاس و ستايش بىقياس حضرت خداوند « 1 » راست - جلّ و علا - كه از نقطهء حبّ ذاتى جوهر انسانى را بيافريد ؛ و تا آيينهء تجليات شئون ذات مقدس شود ، او را در فضاى عموم وجود مطلق سير قوسين نزول و صعود فرمود ؛ و شواهد آثار و افعال و اسما و صفاتش را در آن سير جلوه نمود ؛ و صلوات ابدى و درود سرمدى بر اصل ظهور و ظهور اصل ، كمال مطلق و مطلق كمال ، شاهد غيب و غيب شاهد ، واحد كثير و كثير واحد ، سرّ وجود ، و شاهد و مشهود و شهود ، حقيقة الحقائق الوجودية ، منشأ الرقائق الجودية ، محمد بن عبد اللّه ، صلوات اللّه و سلامه عليه و على آله الكرام باد . اما بعد ؛ چنين گويد شىء اللهى « 2 » ارباب كمال ، قالب خميرهء مقال ، طوطى آيينهء تقليد ، آيينهء « 3 » صورت توحيد ، عدم نمودار ، محمد بن محمود ، الملقّب ب « دهدار » - عفى الله عنهما - كه گاهى بىحوصلگى بشريت زمام اختيار از كف دانستگى ربوده ، ادعاى شايبه از لوازم نشئهء انسانيت موجب خارخار طبيعت مىشد و بر هنجار آن حركت خامه را بر نامه جنبش مىداد و چون به مقتضاى « بالبرّ يستعبد الحرّ » گردن اطاعت ، رهين طوق احسان انسان جهان انسانيت بود ، باز محرك حسن توجهش

--> ( 1 ) . مج : خداوندگارى . ( 2 ) . مج : الهى . ( 3 ) . مج : آينه تقليد صورت توحيد .