توبيخ ابن ملجم به عبارت ابلغ و اشارت به وعدهء قطام بنت اصبغ 452 رجز كه در راه مسجد بنظم آن كوشيده صبحى كه از جام سعادت شهد شهادت نوشيده 452 حرف الذّال ارشاد بتحمّل اندوه و صبر بر مكروه 453 حرف الرّاء ابتهال و مناجات بقاضى حاجات 455 بيان جامعيّت حقيقت انسانى و احتواى او بر فضائل جسمانى و نفسانى 456 تحسين علم هدايت‌شعار و تقبيح جهل غوايت‌دثار 460 اظهار صفاى طبع وقّاد و جلاى ذهن نقّاد 460 تنبيه بر قباحت جهالت كه مستلزم فسادست و ضلالت 462 مذمّت بعضى مردم كه بمعنى بهايمند و در باديهء ضلالت حيران و هايمند 463 تحسين تحصيل ادب و زيركى در صغر سنّ و اوّل كودكى 463 بيان آنكه شربت مراد بكام كشيدن موقوف است بر زهر محنت و مشقّت چشيدن 464 خطاب به اشعث بن قيس در صفّين و ارشاد او بصبر و تمكين 465 امر بصبر و تحمّل و ارشاد بتفويض و توكّل 466 بيان اطوار سراى سپنج كه رنج او با راحت است و راحت او با رنج 467 بيان احوال دنيا كه صفاى او گرد كدورت انگيخته و شهد او با زهر قاتل آميخته 469 اميدوار ساختن فقيران شكسته و درويشان دل‌خسته 470 بيان تبدّل و تغيّر اين سراى غرور ، خواه در محنت و اندوه و خواه در فرح و سرور 471 اظهار صبر در زمان عسر و شكر در اوان يسر 471 ستايش نفس مطمئنّه به استغنا و ارشاد او بصبر و استعلا 472 تنبيه بر تمكّن در مقام رضا و ايمان به احكام قضا 472 بيان آنكه موت بتقدير خداست و گريختن ازو محض خطاست 473 تمهيد عذر از قبل اهل تقصير و بناى آن بر قواعد قضا و تقدير 473