و التنصّل « 1 » عن تضييعها « 2 » ، و تنزّه و تجنّب از تضييع اوقات است « 3 » به بطالت و كسالت و جهالت . و النظر فى الضّنّ بها ، و به نظر ضنّت و بخل به آن ايام نگريستن ؛ يعنى مغتنم داشتن آن . ليتدارك فائتها و يعمر باقيها ، تا فوايت اوقات گذشته را به توبه و قضا و كفّارت تدارك كند ، و زمان آينده را به طاعت و عبادت و آنچه مقتضاى وقت بود معمور دارد . فأمّا معرفة النعمة فإنّها تصفو بثلاثة أشياء : چون تعريف يقظه و اركان و احكام آن بيان كرد ، اسباب تحقّق و تكميل آن را تفصيل مىكند . مىفرمايد كه معرفت نعمت به سه چيز وافى و صافى مىشود : بنور العقل ، يكى ، به نور عقل كه مستفيض از پرتو هدايت بود . و شيم « 4 » برق المنّة ، و « 5 » دگر ، چشم داشتن برق موهبت كه از سحائب « 6 » 106 امتنان حق « 7 » ظهور كند ، كه نعمت بعد « 8 » از انتظار اظهر و اغرّ بود . و الاعتبار بأهل البلاء . ديگر ، عبرت گرفتن از حال اهل بلا تا قدر نعمت عافيت بداند . و امّا مطالعة الجناية فإنّها تصحّ بثلاثة « 9 » أشياء : و اما مطالعهء جنايت كه ركن دويم يقظه است به سه چيز تمام مىشود : بتعظيم الحق ،

--> ( 1 ) . ج : التفضّل . ( 2 ) . ج : تضييها ( با يك دندانهء اضافه ) . ( 3 ) . ع : - است . ( 4 ) . ج : شيمة . ( 5 ) . ج : - و . ( 6 ) . ج : اصحاب . ( 7 ) . ع : - حق . ( 8 ) . ج : - بعد . ( 9 ) . ج : بثلاثته .