بوادى تجلّيات ذاتى از « 1 » براى افنا و اهلاك ملاك « 2 » املاك ، سطوت « 3 » قهرى « 4 » جلالى است ؛ كه لِمَنِ الْمُلْكُ الْيَوْمَ لِلَّهِ الْواحِدِ الْقَهَّارِ « 5 » از آن اعلام و اخبار مىكند . و بعد از « 6 » اين محو اثبات صحوى است كه در وى جز مشاهدهء لطف و جمال هيچ چيز « 7 » مشهود و « 8 » موجود نيست « 9 » و شهود وى شهود حق است ذاته بذاته . پس اطمينان صاحب اين شهود بعد از انقهار به سطوت قهرى جلالى ، به جلوهء لطفى جمال در اين وقت است و هو اعلم . « 10 » و طمأنينة « 11 » الجمع إلى البقاء ، چون اطمينان به لطف درست گشت « 12 » و بدايت سير فى اللّه شد ، صاحب اين « 13 » مقام به حق از خلق محجوب بود در اول ؛ تا ذات را به جلوهء اسما مشاهده كند و كثرت را در عين وحدت ببيند و آثار را صور اسما شناسد ، « 14 » و بقاى همه به بقاى حق دريابد . بلكه حق را « أحديّ بالذّات كلّ بالأسماء » 368 مشاهده كند . پس به « 15 » بقاى حق در شهود جمع در فرق مطمئن « 16 » گردد و اين را « تلوين بعد التمكين » گويند ، و اينجا تجلّى شهود جمع است در فرق ، و استتار « 17 » محجوب بودن به حق از خلق . « 18 » و طمأنينة « 19 » المقام إلى نور الأزل . و اطمينان صاحب اين مقام متحقق به اين حقايق به نور ازلى « 20 » است ؛ يعنى چون صاحب اين مقام بر اين معانى مستقيم گشت به عبن « بي يبصر » اقامت حق مر وى را به نور حق ببيند ، و ازليّت عين خود در ازليّت بقاى « 21 » حق مشاهده كند . پس به نور ازل كه وجود ازلى است به ازليّت آزال « 22 » مطمئن گردد ، و از سير مقامات و تبدّل احوال خلاص

--> ( 1 ) . ع : - از . ( 2 ) . ع : + و . ( 3 ) . ع : - سطوت . ( 4 ) . ع : قهر . ( 5 ) . غافر / 16 . ( 6 ) . ع : - از اين . ( 7 ) . ج : + نيست . ( 8 ) . ع : - و . ( 9 ) . ج : - نيست . ( 10 ) . ج : او علم . ( 11 ) . ج : طمانينته . ( 12 ) . ع : - گشت . ( 13 ) . ج : - اين . ( 14 ) . ج : بشناسد . ( 15 ) . ع : - به . ( 16 ) . ج : مطمئنه . ( 17 ) . ع : - استتار . ( 18 ) . ع : حق . ( 19 ) . ج : طمانينته . ( 20 ) . ج : ازل . ( 21 ) . ع : مقام . ( 22 ) . ع : ازل .