اول ، تميز داعيهء صلاح و تقوى است از داعيهء عزّت و جاه ؛ يعنى مىشايد كه فاسقى عزّت و جاه اهل صلاح بيند و حقارت و ناكسى خود مشاهده كند ، ميل توبه و صلاح كند ، امّا قصد و نيّت وى مشوب بود به طلب حرمت و جاه ، پس تايب بايد كه اين علّت در نفس خود « 1 » بجويد و نفس را از اين پاك كند و چنگ در اذيال صدق و اخلاص زند . و « 2 » نسيان الجناية ، دوم « 3 » ، نسيان جنايت و فراموشى جرأت در عين صفاى وقت و حضور كه « ذكر الوحشة وحشة » . پس توبه از توبه كه « 4 » ذكر ذنب در وى شرط است در اين مرتبهء سيم لازم است ؛ تا در وقت صفاى « 5 » ذكر ، جفايى « 6 » نبود ، 118 لاجرم مىگويد : و التوبة من التوبة أبدا ، سيم ، توبه از توبه است ابدا ؛ يعنى هرگاه توبه ، ملاحظهء تايب « 7 » شود ، از آن توبه ، توبه لازم است به نص آيت « 8 » كلام . لأنّ التائب داخل في « الجميع » « 9 » من قوله تعالى : وَ تُوبُوا إِلَى اللَّهِ جَمِيعاً أَيُّهَا الْمُؤْمِنُونَ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ « 10 » ؛ از براى آنكه تايب نيز در لفظ « جميع » كه مأمور به توبه‌اند داخل است ، و عبارت أَيُّهَا الْمُؤْمِنُونَ بر وى مشتمل . فأمر التائب بالتوبة . پس فرموده است حق تعالى مر تايب را به توبه ؛ يعنى از نسبت كردن توبه به خود توبه كند . پس فرموده است حق تعالى مر تايب را به توبه ؛ يعنى از نسبت كردن توبه به خود توبه كند . و لطائف أسرار التّوبة ثلاثة أشياء : و لطائف اسرار توبه سه چيز است : توبه را حقايق بيان فرمود و حقايق را سراير اثبات

--> ( 1 ) . ج : - خود . ( 2 ) . ج : - و . ( 3 ) . ج : دويم . ( 4 ) . ع : - كه . ( 5 ) . ع : صفا . ( 6 ) . ج : حفايى . ع : جفا . ( 7 ) . ع : - تايب . ( 8 ) . ع : آيه . ( 9 ) . ج : + الجميع . ( 10 ) . النور / 31 .