إِنْ هُوَ إِلَّا رَجُلٌ بِهِ جِنَّةٌ نيست او الا مردى كه درو ديوانگى هست كه اگر جنون نداشتى دانستى كه بشر قابليت رسالت ندارد فَتَرَبَّصُوا بِهِ حَتَّى حِينٍ پس انتظار بريد و برو چشم داريد تا هنگامى از زمان يعنى صبر كنيد اندك وقتى را بميرد و از وى بازرهيم و يا از جنون به هوش آيد و ترك گفتن اين سخنان نموده پى كار خويش گيرد قالَ رَبِّ انْصُرْنِي بِما كَذَّبُونِ گفت نوح عليه السلام يعنى بعد از آنكه نااميد شد از ايمان ايشان بطريق مناجات فرمود كه اى پروردگار من يارى ده مرا و انتقام من بكش از ايشان بسبب آنكه مرا تكذيب كردند فَأَوْحَيْنا إِلَيْهِ پس ما وحى كرديم بنوح أَنِ اصْنَعِ الْفُلْكَ بِأَعْيُنِنا آنكه بساز كشتى را به نگهداشت ما يعنى ترا محافظت نمائيم كه خطا نكنى وَ وَحْيِنا و بفرمان ما و تعليم ما يعنى بگوئيم كه چگونه كشتى بسازى فَإِذا جاءَ أَمْرُنا پس چون بيايد فرمان ما به سوار شدن بر كشتى يا نازل شود عذاب ما وَ فارَ التَّنُّورُ و بجوشد تنور يعنى به‌وقتى كه زن تو نان پزد و از ميان آتش آب برآيد فَاسْلُكْ فِيها پس درآر تو در كشتى مِنْ كُلٍّ زَوْجَيْنِ از هر دو صنف از حيوانات كه جفت يكديگراند اثْنَيْنِ دو تا يعنى نر و ماده و در تيسير گويد بكشتى در نياورد مگر آنها را كه مىزايند يا بيضه مىنهند وَ أَهْلَكَ إِلَّا مَنْ سَبَقَ عَلَيْهِ الْقَوْلُ و ديگر درآور در كشتى كسان خود را از اهل بيت و مؤمنان را الا آن را كه پيشى گرفته است برو قول ازلى يعنى هلاك او نوشته شده در لوح محفوظ مِنْهُمْ از ايشان كه قوم تواند و يك پسر تو كنعان نام و يك زن تو ايله نام كه كافر بودند وَ لا تُخاطِبْنِي و خطاب مكن با من يعنى دعا مفرماى فِي الَّذِينَ ظَلَمُوا در شان آنان كه ظلم كردند بر خود و ايمان قبول نكردند و ترا ايذا و تمسخر نمودند به‌آنكه دعا كنى به نجات ايشان از عذاب غرق شدن إِنَّهُمْ مُغْرَقُونَ به درستى كه ايشان همه غرق‌شدگانند بىشك فَإِذَا اسْتَوَيْتَ أَنْتَ وَ مَنْ مَعَكَ عَلَى الْفُلْكِ پس چون بوقت ظهور عذاب برآئى تو و هر كس كه با تو است از مؤمنان بر كشتى و راست بنشينى فَقُلِ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي نَجَّانا مِنَ الْقَوْمِ الظَّالِمِينَ پس بگو همه ستايش‌ها مر خداى را آنكه نجات داد ما را از گروه ستمكاران يعنى مشركان وَ قُلْ رَبِّ أَنْزِلْنِي و بگوى در وقت نشستن بكشتى اى پروردگار من فرود آر مرا مُنْزَلًا مُبارَكاً بمنزلى با بركت كه سبب سلامت و نجات مؤمنان است و حفص منزلا بضم ميم و فتح زا مىخواند و مصدر ميمى مىداند يعنى فرود آر ما را فرود آوردنى با بركت وَ أَنْتَ خَيْرُ الْمُنْزِلِينَ و تو بهترين فرود آرندگانى در منازل مبارك و قولى آنست كه امر بدين دعا در وقت خروج از كشتى بوده و اشهر آن است كه در وقت نشستن و خروج و دخول كشتى اين دعا فرموده سلمى از ابن عطا قدس سرهما نقل مىكند . كه منازل مبارك آن منازلى است كه در ان از هواجس نفسانى و وساوس شيطانى ايمن باشند و آثار قرب از محال قدس بدان نازل باشد هر كجا پرانوار جمال پيشتر * بركت آن منزل از همه منازل افزون‌تر نظم در منزلى كه جانان روزى رسيده باشد * با ذرّه‌هاى خاكش داريم مرحبائى .