وَ رَبُّكَ أَعْلَمُ و آفريدگار تو داناترست بِمَنْ فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ به‌آن‌كس كه در آسمان و زمينست يعنى احوال ايشان داند و مصلحت ايشان فرونگذارد و در انوار فرموده كه قريش استبعاد مىكردند كه چرا يتيم ابو طالب پيغمبر باشد و برهنه و گرسنه چند متابعت او كنند حق تعالى اين آيت فرستاد كه ما داناتريم باهل آسمان و زمين پس هر كرا كه خواهيم براى نبوّت برگزينيم وَ لَقَدْ فَضَّلْنا و به درستى كه افزونى داديم بَعْضَ النَّبِيِّينَ بعضى پيغمبران را عَلى بَعْضٍ بر بعضى ديگر بفضائل نفسانى و اجتناب از رذائل جسمانى نه به كثرت مال و بسيارى اتباع چنانچه ابراهيم عليه السلام را بخلت و موسى عليه السلام را به مكالمت و محمد عليه الصلاة و السلام را بمعراج و رويت و شفاعت وَ آتَيْنا داوُدَ و داديم ما داود عليه السلام را زَبُوراً كتاب زبور پس شرف او به آن كتابست نه به پادشاهى او و زبور صد و پنجاه سوره است كه درو احكام حلال و حرام و حدود و فرائض نيست بلكه همه ثناى الهى و موعظت و صفت حضرت رسالت‌پناهى عليه السلام و ستايش امت اوست و ذكر زبور تنبيه است بر تفضيل آن حضرت ص چه در آنجا مسطورست كه انه خاتم الانبياء و امته خير الامم و در آيت و لقد كتبنا فى الزبور ايمائى بدين معنى هست قطعه اى وصف تو در كتاب موسى ع * وى نعت تو در زبور داود مقصود توئى ز آفرينش * باقى بطفيل تست موجود آورده‌اند كه قريش بقحط و غلا مبتلا شدند و حق تعالى به جهت الزام ايشان اين آيت فرستاد كه قُلِ ادْعُوا الَّذِينَ زَعَمْتُمْ بگو اى محمد ص با كافران كه بخوانيد آن را كه گمان برديد كه ايشان خدايانند مِنْ دُونِهِ بجز خداى تا اين بلا از شما بگردانند فَلا يَمْلِكُونَ پس ايشان نمىتوانند كَشْفَ الضُّرِّ برداشتن سختى يعنى قحط عَنْكُمْ از شما وَ لا تَحْوِيلًا و نمىتوانند تغير دادن آن را يا بردن از قبيله شما بقبائل ديگر آورده‌اند كه بنو مليح ملائكه و بنو خزاعه جن را مىپرستيدند جنيان خود ايمان آوردند و ايشان بر كفر بماندند آيت آمد كه أُولئِكَ آن گروه از ملايك و جن الَّذِينَ يَدْعُونَ آنان كه مىخوانند كافران ايشان را و مىپرستند يَبْتَغُونَ ايشان مىجويند إِلى رَبِّهِمُ الْوَسِيلَةَ به پروردگار خود دست‌آويزى يعنى تقرب مىكنند به طاعت و عبادت به حضرت او أَيُّهُمْ أَقْرَبُ هر كدام نزديك‌تراند به منزلت و مكانت يعنى آنها كه مقربان درگاهند از ملائكه و جن توسل مىكنند به حق سبحانه پس غير مقرب خود بطريق اولى كه وجه توجه به آن حضرت ص آرد ملخص سخن آنكه معبودان شما محتاج معبود بحق‌اند وَ يَرْجُونَ رَحْمَتَهُ و اميد مىدارند بخشش او را وَ يَخافُونَ عَذابَهُ و مىترسند از عذاب او إِنَّ عَذابَ رَبِّكَ به درستى كه عذاب آفريدگار تو كانَ هست مَحْذُوراً سزاوار آنكه ازو حذر كنند و چون معلوم شد كه ايشان در بيم و اميداند همچون سائر بندگان چگونه ايشان را پرستش توان كرد .