فَأَصابَهُمْ پس رسيد ايشان را به حكم عدل سَيِّئاتُ ما عَمِلُوا جزاى آن بديها كه كردند وَ حاقَ بِهِمْ و فرود آمد بديشان يعنى فروگرفت ايشان را ما كانُوا بِهِ آنچه بودند كه به آن يَسْتَهْزِؤُنَ استهزا مىكردند يعنى عذاب موعود وَ قالَ الَّذِينَ أَشْرَكُوا و گفتند آنان كه شرك آوردند لَوْ شاءَ اللَّهُ اگر خواستى خداى ما عَبَدْنا مِنْ دُونِهِ نمىپرستيديم بجز خداى مِنْ شَيْءٍ هيچ چيزى را نَحْنُ وَ لا آباؤُنا و نه پدران ما وَ لا حَرَّمْنا و حرام نمىكرديم مِنْ دُونِهِ بىحكم خداى مِنْ شَيْءٍ هيچ چيزى را از بحيره و سائبه و غير آن مشركان اين سخن را از روى استهزا مىگفتند نه بخلوص عقيدت و صفاى طويّت حسين بن الفضل رح گفته كه اگر كفّار اين سخن را از روى تعظيم و اجلال معرفت الهى گفتندى حق سبحانه ايشان را بدان عيب نكردى كَذلِكَ مانند كردار اهل مكه فَعَلَ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ كردند آنان كه پيش از ايشان بودند از شرك و تكذيب و تحريم حلال و تحليل حرام فَهَلْ عَلَى الرُّسُلِ پس آيا هست بر فرستادگان يعنى نيست بر ايشان إِلَّا الْبَلاغُ الْمُبِينُ مگر رسانيدنى پيدا يا پيداكننده مر طريق حق را وَ لَقَدْ بَعَثْنا و هر آئينه ما فرستاديم فِي كُلِّ أُمَّةٍ در ميان هر امّتى و گروهى رَسُولًا پيغمبرى چنانچه ترا بدين امت فرستاديم و فرموديم همه را تا بقوم خود گويند أَنِ اعْبُدُوا اللَّهَ آنكه بپرستيد خداى را وَ اجْتَنِبُوا الطَّاغُوتَ و پرهيز كنيد يا يكسو رويد از پرستيدن طاغوت و آن چيزى است كه بدون خداى پرستند فَمِنْهُمْ پس ازين امم مَنْ هَدَى اللَّهُ كسى بود كه راه نمود خداى او را و توفيق ايمان داد وَ مِنْهُمْ مَنْ حَقَّتْ و از ايشان كسى بود كه واجب شد عَلَيْهِ الضَّلالَةُ برو گمراهى بسبب خذلان الهى فَسِيرُوا پس برويد اى مشركان و سير كنيد فِي الْأَرْضِ در زمين فَانْظُرُوا كَيْفَ كانَ پس بنگريد كه چگونه بود عاقِبَةُ الْمُكَذِّبِينَ منتهاى كار تكذيب‌كنندگان يعنى بر ديار عاد و ثمود بگذريد و به نظر فكرت و عبرت در ان بنگريد تا بر شما واضح گردد كه هر كه آن كند كه ايشان كردند چنان هلاك شود كه ايشان شدند .