حَتَّى إِذَا اسْتَيْأَسَ الرُّسُلُ تا آنگاه كه نوميد شدند فرستادگان از ايمان ايشان وَ ظَنُّوا أَنَّهُمْ و گمان بردند رسولان به‌آنكه ايشان قَدْ كُذِبُوا به درستى كه مكذوب به شدند يعنى كفّار بوعده ايمان به ايشان دروغ گفتند يا كافران گمان بردند كه رسل با ايشان دروغ مىگويند در وعده و وعيد جاءَهُمْ نَصْرُنا آمد به پيغمبران يارى كردن ما يعنى عذاب بر آن قوم فرود آمد فَنُجِّيَ پس برهانيده شده مَنْ نَشاءُ هر كرا ما خواستيم يعنى پيغمبر و متابعان او وَ لا يُرَدُّ و بازگردانيده نشود بَأْسُنا عذاب ما عَنِ الْقَوْمِ الْمُجْرِمِينَ از گروه كافران وقتى كه كه بديشان فرود آيد لَقَدْ كانَ به درستى كه هست فِي قَصَصِهِمْ در قصّه انبياء عليهم السلام و امم ايشان يا در قصّه يوسف عليه السلام و برادران ايشان عِبْرَةٌ اعتبارى و پندى لِأُولِي الْأَلْبابِ مر خداوندان عقول خالصه را سلمى رح از جعفر صادق نقل مىكند كه مراد از اولى الالباب ارباب اسراراند پس اعتبار ازين قصها ارباب اسرار را باشد و حقايق كلام در آئينه دل بىغلّ ايشان روى نمايد بيت : - ولى دريابد اسرار معانى * شود روشن بنور جاودانى ما كانَ نيست قرآن حَدِيثاً يُفْتَرى سخنى كه بربافته باشد وَ لكِنْ و ليكن هست تَصْدِيقَ الَّذِي تصديق آن چيزى كه بوده بَيْنَ يَدَيْهِ پيش ازو كتب الهى يعنى مصدق و موافق آنست در راستى و درستى وَ تَفْصِيلَ كُلِّ شَيْءٍ و بيان همه چيزها كه محتاج اليه باشد در دين و دنيا وَ هُدىً و راه نماينده است مر سالكان را وَ رَحْمَةً و بخشش است لِقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ مر گروهى را كه بگروند بتوحيد خدا و نبوت محمد مصطفى صلى اللّه عليه و على آله و اصحابه و سلّم اجمعين .