وَ الَّذِينَ آمَنُوا و آنان كه ايمان آوردند مِنْ بَعْدُ پس از صلح حديبيه وَ هاجَرُوا و هجرت كردند چون ابو بصير و ابو جندل و غير ايشان وَ جاهَدُوا و جهاد كردند مَعَكُمْ با شما يعنى مدد شما كردند فَأُولئِكَ مِنْكُمْ آن گروه از جمله شمااند يعنى لاحقان با سابقان يكىاند در ايمان و هجرت و جهاد وَ أُولُوا الْأَرْحامِ و خداوندان خويشيها يعنى اقربا بَعْضُهُمْ برخى از ايشان أَوْلى بِبَعْضٍ سزاوارتراند به بعضى در ميراث گرفتن فِي كِتابِ اللَّهِ در حكم خدا يا در لوح محفوظ اين آيت ناسخ توارث آن جماعتست كه به سبب هجرت و نصرت ميراث مىگرفتند إِنَّ اللَّهَ به درستى كه خدا بِكُلِّ شَيْءٍ به همه چيزها از مواريث يا حكمت در اعتبار نسبت هجرت و نصرت اولا و اعتبار رحم و قرابت ثانيا عَلِيمٌ داناست كسى را بر آن چون و چرا نرسد بيت نه در احكام اوست چون و چرا * نه در افعال او چگونه و چند سورة التّوبة مدنيّة و هى مائة و تسع و عشرون آية اين سوره را سوره برائت و فاضحه و مخزيه و مقشقشه و سورة العذاب نيز خوانند و ترك تسميه در وى به جهت آنست كه بسم اللّه سبب امانست و اين سوره براى رفع امان نازل شده و گفته‌اند صحابه رض اختلاف كردند در آن كه انفال و توبه يك سوره‌اند كه هفتم سبع طوال باشد يا و سوره پس فرجه ميان سورتين گذاشتند و بسم اللّه ننوشتند و هر دو سوره را قرينتين گفتند و در ترجمه اسباب نزول از بستان فقيه ابو الليث رح نقل مىكند كه ثقات مشايخ به عنعنه از ذى النورين رض روايت كرده‌اند كه كاتب خاتمه يسألونك عن الانفال و فاتحه براءة من اللّه من بودم حضرت رسالت‌پناه ص ميان اين دو سوره املاء تسميه نفرموده آورده‌اند كه چون اين سوره نازل شد حضرت رسالت‌پناه ص سى يا چهل آيت از اوايل اين سوره بابو بكر رض داده او را امير حجاج ساخت و فرمود كه بر اهل موسم خواند و چند روز بعد از رفتن صديق رض مرتضى على رض را طلب فرمود و بر ناقه عضباء سوار ساخته از عقب ابو بكر رض فرستاد و امر كرد كه آيات را از وى گرفته خود قرائت كند و چون ازين حال پرسيدند جواب داد كه جبرئيل ع به من آمد و گفت اداى اين پيغام نكند مگر تو يا كسى كه از تو باشد پس على رض بابو بكر رض لاحق شد و در روز ترويه صديق رض خطبه خواند و مردمان را تعليم مناسك فرمود و در روز نحر على رض نزديك جمره عقبه آيت‌ها را بر اهل موسم خواند بَراءَةٌ مِنَ اللَّهِ اين بيزاريست از خدا وَ رَسُولِهِ و از فرستاده او إِلَى الَّذِينَ عاهَدْتُمْ بسوى آنان كه پيمان بسته‌ايد با ايشان مِنَ الْمُشْرِكِينَ از شرك‌آرندگان آورده‌اند كه حضرت ص با بعضى از مشركان عرب عهدها بسته بودند هر قومى را تا وقتى معين ، همه ايشان غير از بنى ضمرة و بنى كنانه عهد بشكستند حق سبحانه اين آيت فرستاد كه مضمونش برائت است بفسخ عهد و نقض عهد مشركان يعنى چنانچه ايشان عهد خدا و رسول ص را بشكستند رسول نيز بفرمان خدا نقص عهد كرد بر ايشان و حكم شد اى سيّد بگو ايشان را . اعوذ بالله من النّار و من شرّ الكفّار و من غضب الجبّار العزّة للّه لرسوله و للمؤمنين