وَ ما لَهُمْ و چيست ايشان را و چه جاى آنست أَلَّا يُعَذِّبَهُمُ اللَّهُ كه خداى عذاب نكند ايشان را وَ هُمْ يَصُدُّونَ و حال آنكه ايشان بازميدارند رسول و مؤمنان را عَنِ الْمَسْجِدِ الْحَرامِ از طواف مسجد حرام و از مكه بيرون مىكنند وَ ما كانُوا و نيستند ايشان أَوْلِياءَهُ متوليان امر مسجد حرام ردّ قول كفارست كه مىگفتند نحن ولاة المسجد الحرام ما پيشكار و صاحب اختيار مسجد حرميم حق تعالى فرمود كه ايشان با وجود شرك ولايت حرم را نشانيد إِنْ أَوْلِياؤُهُ نيست سزاوار توليت مسجد حرام إِلَّا الْمُتَّقُونَ مگر پرهيزگاران از شرك وَ لكِنَّ أَكْثَرَهُمْ و ليكن بيشتر ايشان لا يَعْلَمُونَ نمىدانند كه ولايت حق ايشان نيست و برخى مىدانند و عناد مىكنند وَ ما كانَ صَلاتُهُمْ و نيست دعاى مشركان عِنْدَ الْبَيْتِ نزديك خانه خداى إِلَّا مُكاءً مگر صفير زدن وَ تَصْدِيَةً و دست بر دست كوفتن عادت بعضى از كفّار آن بود كه مردان و زنان برهنه طواف مىكردند و صفير مىزدند و دست بر دست بر هم مىكوفتند و قولى آنست كه وقتى كه حضرت رسول اللّه صلى اللّه عليه و سلّم نماز مىگذارد ايشان براى تغليظ آن حضرت ص اين عمل مىكردند و برين تقدير مراد از صلاة نماز مأمور به است فَذُوقُوا الْعَذابَ پس بچشيد اى كافران عذاب را كه قتل و اسراست در روز بدر و حرق و زجر است در روز حشر بِما كُنْتُمْ تَكْفُرُونَ به‌آنچه هستيد كه كفر مىورزيديد هم به اعتقاد و هم به عمل آورده‌اند كه بعد از خروج از مكه و عزيمت بدر دوازده كس از اشراف عرب مقرر كردند كه هر يكى از ايشان روزى لشكر را طعام دهد پس هر يكى از ايشان ده اشتر يا نه شتر در روزى مىكشتند حق تعالى مىفرمايد إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا به درستى كه كافران يعنى مطعمان بدر يُنْفِقُونَ نفقه مىكنند أَمْوالَهُمْ خواستهاى خود را و شتر مىخرند و مىكشند و بكفار مىدهند لِيَصُدُّوا تا بازدارند مردمان را عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ از راه خداى كه متابعت رسولست و گفته‌اند ابو سفيان بعد از حرب بدر دوازده هزار عرب به مزد گرفته براى جنگ احد سواى لشكرى كه به خود مىآمدند با اصحاب آن كاروان كه ابو سفيان گريزانيد سود بضاعات خود را كه پنجاه هزار مثقال طلا بود خرج لشكر كردند و بحرب احد رفتند و اين آيت نازل شد كه مالهاى خود را خرج مىكنند فَسَيُنْفِقُونَها پس زود باشد كه تمام نفقه كنند مال خود را ثُمَّ تَكُونُ پس باشد آن نفقه عَلَيْهِمْ بر ايشان حَسْرَةً پشيمانى و غم چه مال رفته باشد و مقصود حاصل نشده ثُمَّ يُغْلَبُونَ پس مغلوب گردند آخر كار يعنى در روز فتح مكه و اين از دلائل اعجاز قرآنست كه خبر داد از چيزى قبل از وقوع آن وَ الَّذِينَ كَفَرُوا و آنان كه ثابت باشند بر كفر إِلى جَهَنَّمَ يُحْشَرُونَ بسوى دوزخ رانده شوند .