وَ إِذِ اسْتَسْقى مُوسى و ياد كنيد آن را كه چون موسى آب خواست از ما لِقَوْمِهِ براى قوم خود كه بعد از خوردن من و سلوى تشنه شدند فَقُلْنَا پس گفتيم ما مر او را كه اى موسى اضْرِبْ بِعَصاكَ بزن بعصاى خود كه از شعيب ع به تو رسيده الْحَجَرَ سنگ معين را و آن سنگى بود مربع به بزرگى سر آدمى كه حق تعالى از بهشت فرستاده بود بموسى و گويند سنگ معين نبود پس موسى بفرمان مولى عصا بر سنگ زد فَانْفَجَرَتْ پس شكافته شد مِنْهُ اثْنَتا عَشْرَةَ عَيْناً از ان سنگ دوازده چشمه بعدد اسباط بنى اسرائيل قَدْ عَلِمَ به درستى كه دانست كُلُّ أُناسٍ هر يكى از آدميان يعنى از اسباط مَشْرَبَهُمْ آب خور خود را كُلُوا بخوريد از من و سلوى وَ اشْرَبُوا و بياشاميد از آب چشمه مِنْ رِزْقِ اللَّهِ از روزى كه خداى تعالى بىرنج و تعب بشما داده وَ لا تَعْثَوْا و از حد درمگذريد فِي الْأَرْضِ در زمين مُفْسِدِينَ در حالتى كه شما تباه‌كارانيد وَ إِذْ قُلْتُمْ يا مُوسى و ياد آوريد آن را كه گفتيد اى موسى لَنْ نَصْبِرَ ما هرگز صبر نتوانيم كرد عَلى طَعامٍ واحِدٍ بر طعام يگانه يعنى من و سلوى هر چند طعام دو بود اما هر دو را درهم سرشته يكى مىساختند فَادْعُ لَنا پس بخوان از براى ما رَبَّكَ پروردگار خود را و ازو درخواه ، تا بقدرت خود يُخْرِجْ لَنا بيرون آرد براى ما مِمَّا تُنْبِتُ الْأَرْضُ از آن چيزى كه آن را مىروياند زمين نسبت انبات به زمين مجازست چه حق سبحانه به حقيقت مىروياند مِنْ بَقْلِها از سبزه‌ها و تره‌هاى زمين وَ قِثَّائِها و از خيار بادرنگ آن وَ فُومِها و از گندم يا سير آن وَ عَدَسِها و عدس آن وَ بَصَلِها و پياز آن قالَ گفت خدا تعالى يا آنكه موسى ع فرموده كه أَ تَسْتَبْدِلُونَ الَّذِي آيا بدل مىكنيد آن چيزى را كه بحسب واقع هُوَ أَدْنى آن فروتر و خوارترست چون سير و پياز بِالَّذِي به آن چيزى كه فى نفس الامر هُوَ خَيْرٌ آن نيكوتر و بهتر است يعنى ترنجبين و گوشت مرغ و اكنون كه چنين مىكنيد اهْبِطُوا فرورويد مِصْراً در شهرى از شهرهاى ارض مقدسه يعنى بلاد شام فَإِنَّ لَكُمْ پس به درستى كه در آن شهر مر شما را است ما سَأَلْتُمْ آنچه خواستيد از بقول -