وَ ظَلَّلْنا و ياد كنيد كه چون سايبان ساختيم عَلَيْكُمُ بر سر شما الْغَمامَ ابر را تا از حرارت آفتاب متضرر نشويد و اين وقتى بود كه بنى اسرائيل « در تيه » مانده بودند و با ايشان خيمه و سايبان نبود وَ أَنْزَلْنا و فروفرستاديم عَلَيْكُمُ بر شما در تيه الْمَنَّ ترنجبين وَ السَّلْوى و مرغى بر شكل سمانى و آن طائريست در طرف يمن از گنجشك بزرگتر و از كبوتر خردتر و در تفسير منير گويد كه آن مرغان بر شاخهاى گياه نشستندى و انواع نغمات خوش و اصوات دلكش از ايشان بظهور رسيدى پس بادى بر ايشان وزيده پرهاى ايشان بريختى مرغى بوده پاكيزه و بريان بىرگ و بىخون و استخوان پس بنى اسرائيل برمىداشتندى و با ترنجبين مىآميختندى كُلُوا گفتيم كه بخوريد مِنْ طَيِّباتِ ما رَزَقْناكُمْ از پاكيزه‌هاى آن چيز كه روزى كرديم شما را يعنى هر چه هر روز مىرسد بخوريد از براى فردا ذخيره منهيد پس ايشان خلاف كرده ذخيره مىنهادند و همه متعفن و متغير مىشد وَ ما ظَلَمُونا و ستم نكردند بر ما بدين نافرمانى وَ لكِنْ كانُوا و ليكن بودند كه از روى نافرمانى أَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ بر نفسهاى خود ستم مىكردند و به رزاقى حق اعتماد نانموده به ادّخارى مىكوشيدند وَ إِذْ قُلْنَا و ياد آوريد چون گفتيم شما را كه ادْخُلُوا درآييد هذِهِ الْقَرْيَةَ درين ديه ايليا يا اريحا كه قريهء جبّاران است فَكُلُوا پس بخوريد مِنْها ازين ديه يعنى از ميوه‌ها و طعامهاى وى حَيْثُ شِئْتُمْ هرجا كه خواهيد و هر چه خواهيد رَغَداً خوردنى گوارنده وَ ادْخُلُوا الْبابَ و درآييد بدرى از درهاى اين ديه سُجَّداً سجده‌كنان شكرانه خلاص يافتن را از تيه وَ قُولُوا و بگوئيد حِطَّةٌ درخواست ما حطّه است اين لفظ كلمه استغفار ايشان بود معنى آنكه بيفگن از ما گناهان ما را نَغْفِرْ لَكُمْ تا بيامرزيم مر شما را خَطاياكُمْ گناهان شما را بسجود و دعا وَ سَنَزِيدُ و زود باشد كه زياده كنيم الْمُحْسِنِينَ نيكوكاران را در ثواب ايشان فَبَدَّلَ الَّذِينَ پس بگردانيدند از روى استهزاء آنان كه ايشان ظَلَمُوا ستم كردند بر خود قَوْلًا آن سخن را كه مأمور بودند به گفتن آن غَيْرَ الَّذِي بجز آنچه قِيلَ لَهُمْ گفته شده بود مر ايشان را حق سبحانه فرموده بود كه بگوئيد حطّة ايشان گفتند حنطا سمقاتا يعنى گندم سرخ ، بدل كردند توبه را بمطلوب خود از خوردنى فَأَنْزَلْنا پس ما فروفرستاديم عَلَى الَّذِينَ ظَلَمُوا بر ايشان كه ستمكارى كردند بتغير قول رِجْزاً عذابى و عقوبتى مِنَ السَّماءِ از آسمان بِما كانُوا بدان چيزى كه بودند بدان چيز يَفْسُقُونَ بيرون رفتند از حد فرمان و آن عذاب آتشى بود كه از آسمان فرود آمد و همه را بسوخت يا طاعون بر ايشان گماشته شد كه به يك ساعت بيست و چهار هزار كس مردند و بقولى هفتاد هزار -