عبد الله قطب بن محيى
397
مكاتيب عبد الله قطب بن محيى
مىخواند إِنَّ عَذابَ رَبِّكَ لَواقِعٌ « 1 » صبر نكرد كه به اندرون رود و همان جا گفت : « اشهد ان لا إله الّا اللّه و اشهد انّ محمدا رسول اللّه » گفت : ترسيدم كه تا رفتن به اندرون ، عذاب خداى واقع شود ، آفرين بر ذكر تو اى مرد مرد صفت ، جان همهء مردان عالم فداى تو باد « رضى اللّه عنك » . يا از آن يار ديگر گويم كه او را در روز احد ميان كشتگان اسلام يافتند و گفتند : نه تو با كافران بودى ، گفت : آرى ليكن چون حرب قايم شد ، اسلام در دلم افتاد ، مسلمان شدم و به حرب آمدم ، حال وى با رسول اللّه صلى اللّه عليه و آله گفتند ، فرمود : از اهل بهشت است ، يا از حنظله باز گويم كه جنابت داشت كه نداى حرب دادند ، غسل ناكرده به حرب رفت و شهيد ( شد ) لاجرم فرشتگان او را غسل كردند و « غسيل الملائكه » لقب وى شد ، « رضى اللّه عنهم اجمعين » جانم فداى شما باد اى مردان راه حق و هزاران جان ديگر بر سر آن ، خدايا ( كاش ) كه با شما حشر شوم و السّلام عليكم ) . * * * بسم اللّه الرّحمن الرّحيم مكتوب 164 - [ ظهور حقيقت آدمى در آخرت ] ( باذن اللّه عزّ و جلّ و حوله و قوّته ) من عبد اللّه الفقير اليه الخائف من بطشه الرّاجى رحمته قطب بن محيى الى وليّى فى اللّه الامير محبّ الملّة و الدّين الشيخ محمد ، جعله اللّه تعالى من الموقنين المستبصرين . اكثر اهل عالم مقلدند و مستبصر نيستند ، و مقلّد تميز نيك و بد جلى از يكديگر مىتواند كرد به قانون تقليد ، اما تميز نيك و بد دقيق جز مستبصر را ميسر نيست . و طريقت عبارت است از روش دقيق ، ناچار اهل تقليد را انكار اهل طريق لازم است .
--> ( 1 ) . سوره طور ، آيه 7 « قطعا كه عذاب پروردگارت واقع شدنى است » .