اى برادران الهى ! سخنى مىگويم گوش كنيد و نيكو آن را فهم كنيد ، چون آدمى را براى عبادت آفريده‌اند ، نهاد عبوديت در وى نهاده‌اند ، اگر آن عبوديت خداى را كرد ، فبها و الّا ناچار آن از او به ظهور مىرسد و چون عبوديت را متعلّقى ضرورى است ، به ضرورت مادون خداى چيزى فرا مىگيرد و پرستارى آن مىكند . « تعس عبد الدّينار و عبد الدّرهم * تعس عبد البطن تعس عبد الفرج » هركس كه تعظيم خداى از دلش فراموش مىشود ، تعظيم خلق در دلش مىافزايد و جاء فى الاثر : « من لم يخف اللّه خاف كلّ شىء » و هركس كه طاعت خدا نمىكند ، طاعت هوا مىبايدش كرد و جاء فى الخير : « اعظم معبود عبد فى الأرض الهوى » ! آن‌ها كه در تكاپوى طاعت نيستند ، در تكاپوى كسب فضولات معيشت و فضولات تردد و تودّد با اين و آنند و آنان كه فكر ايشان صرف در عظيم امر كردگار و عجايب خلق سماوات و ارض نمىشود ، فكرشان در محقرات امر جهان و وساوس معامله با اين و آن صرف مىشود . غرض كه آدمى و قوّت‌هاى او معطل نيست ، اگر در كار اشرف صرف نشد ، در كار اخسّ صرف مىشود نه آنكه گمان بريد كه معرضان از طاعت خداى معافند ، بلى معافند از مشقت طاعت حق ، اما مبتلااند به مشقت طاعت خلق . اكنون اگر خردمنديد انديشه كنيد كه از اين دو حالت كدام بهتر است . يسرّكم اللّه جماعة الإخوان لليسرى و السّلام عليكم و رحمة اللّه و بركاته . * * * بسم اللّه الرّحمن الرّحيم مكتوب 120 - [ درون دل جاهل و عارف ] من عبد اللّه قطب بن محيى الى وليّى و حبيبى الامير ركن الدّين حسن . اما بعد ، تا لذّت انس چشيديم وحشت در جهان نيافتيم ، اگر به سوراخ سوزنى