حق همه فرشتگان زياده است كه تا قدم مبارك او در ميان نيايد بنده به خداى نرسد و ايام فراق و ناكامى سر نيايد . و بر همهء مؤمنان فرض است كه محبت و تعظيم فرشتگان در نفس خويش مقرر سازند ، خاصه محبت عزرائيل ، براى آنكه چون به وسيلهء او روح كه عامر دنيا است ، از دنيا مىرود و به سبب رفتن روح دنيا خراب مىشود ، دنياى ملعونه ، عزرائيل عليه السلام را دشمن مىدارد و بخشى از دنيا كه در آدمى است ناچار هم اين دشمنى داشته باشد و آن بخش را طبيعت نام است ، اما اگر آدمى خود دوستدار عزرائيل باشد دشمنى طبيعت دنيويه زيان ندارد ، اكنون بايد كه پيوسته محبت عزرائيل مىورزد و تعظيم او در دل جاى مىدهد تا چون هنگام مرگ به لقاى مبارك او رسد ، محبت او بر عداوت طبيعت دنيويه غالب آيد و به ديدار او شاد باشد كه اگر و العياذ باللّه عداوت طبيعت دنيويه بر محبت او غالب آيد و او به رنگ طبيعت دنيويه شود و ديدار عزرائيل را دشمن دارد ، كافر بميرد و داخل يَوْمَ يَرَوْنَ الْمَلائِكَةَ لا بُشْرى يَوْمَئِذٍ لِلْمُجْرِمِينَ « 1 » باشد . و جماعتى بيهوده‌گويان كه چون لقاى كسى را مكروه دارند ، تشبيه وى به عزرائيل كنند ، بدين گستاخى و بىادبى كافر شوند و اكثر مردمان در تعظيم ملائكه و معرفت قدر و حق ايشان قاصرند و چون از علما تعلّم نمىكنند مقصر و مجرمند و چگونه ايشان به اين تقصير معذور باشند و [ حال آنكه ] ايمان به ملائكه يكى است از اركان شش‌گانهء ايمان كه ايمان بىآن تمام نيست . چون مكتوب اليه زاده اللّه رغبة فى الخير ، التماس نوشته‌اى كرده بود ، مشتمل بر ذكر ملائكه ، اين نامه بدين سياق به قلم آمد . و اللّه المسئول لأن ينفع به ، و لا حول و لا قوّة الّا باللّه العلىّ العظيم . * * *

--> ( 1 ) . سوره فرقان ، آيه 22 « روزى كه فرشتگان را ببينند آن روز براى گناهكاران بشارتى نيست » .