بسم اللّه الرّحمن الرّحيم مكتوب 105 - [ بندگانى كه به حق خداى ر ا بندگى كنند ] من عبد اللّه قطب الى وليّى فى اللّه و حبيب قلبى الامير محب الملّة و الدّين الشيخ محمد . اما بعد ، سزد كه بنده به جاى خداوند خود چيزى فرانگيرد و اگرچه نفس او باشد و سزد كه با ظهور سلطان خداوند سبحانه او براى خود ظهور و سلطانى نخواهد و سزد كه براى نفس خود با ربّ خود مخاصمه نكند و آنچه ربّ او بر نفس او قضا كند از تلخ و شيرين بر كام خود شيرين كند ، بندهء شكور آن‌كس باشد كه خودى خود را در راه خداوند خود نهد ، براى آنكه او خودى از خداوند يافته و تا مثل نعمت در راه منعم ننهند به تمام شكر ايستادگى ننموده‌اند و مثل خودى نيست هم مگر خودى ؛ اما دريغ كه وَ قَلِيلٌ مِنْ عِبادِيَ الشَّكُورُ . « 1 » اين بنده در شب بيست و يكم رمضان در خواب مىديد كه در اين زمين كسى نيست كه آنچه خداى عزّ و جلّ كند بيند مگر يك كس و يك كس ديگر ، انتهى . اما اين « خصوص درجه باشد در اكمل مراتب شهود » و چون نظر از اين مرتبه فروتر آرند دايره گشاده‌تر شود ، اما هنوز بخش درد و دريغ باقى است و مراد از آنكه آنچه خدا كند بيند آگاهى است از كيفيّت اندراج انوار در استار و ظهور قدرت در حكمت و انفتاح چشم حقيقت بين و طى آن رسوم . خداوندا تو را در اقطار ارض بندگان هستند كه به حق تو را بندگى مىكنند و تو از ايشان خشنودى و ايشان از تو خشنودند و موضع نظر رحمت تو از عالم ايشانند ، خداوندا به پذيرفتكارى طاعات ايشان و رضوان تو از سكنات و حركات و خواب و بيدارى و نطق و صموت ايشان كه اخوان ما را از كرامات ابرار و مواهب موقنين

--> ( 1 ) . سوره سبأ ، آيه 13 « و از بندگان من اندكى سپاسگزارند » .