شخص منتشر است فراوان و مداخل و مخارج آن به غايت دقيق و ناپيدا ، كاوكاو در اين راه بسيار بايد كرد و از اهل تجربه استفسار بايد نمود تا به غور آن برسند ، اهل دنيا ( را ) مىبينيد كه در باب امور دنيويه چند و چند مىگويند ، از ايشان بياموزيد و شما كه اهل آخرتيد در باب امور اخرويه همان قدر سخن گوييد ، كه به خداى كه اگر آن مقدار جدّ كه يكى از ايشان در كار دنيا خود مىكنند ، يكى از شما در كار آخرت خود كند بيابد إِنَّ رَحْمَتَ اللَّهِ قَرِيبٌ مِنَ الْمُحْسِنِينَ « 1 » . از جملهء صفات ذميمه كه از خود دفع بايد كرد حبّ « غيبت » است ، زبان از بد مردمان گفتن در بايد بست و موضع ( بستگى ) آفريده با آفريدگار فراموش نبايد كرد . اگر خطى كه يكى از شما نوشته باشد كسى آن را مذمت كند ، شما را چگونه ناخوش آيد ! اشياء سراسر حروفى است [ كه ] از كلك قدرت ازلى فروچكيده ، هان بيدار باشيد ، شنيده‌ايد كه عايشه حفصه را به كوتاهى قدّ ذكر كرد ، رسول صلى الله عليه و آله فرمود : كلمه‌اى گفتى كه اگر با دريا آميزند دريا را متغيّر سازد « هذا معنى وارد فى الخبر » . دانيد كه چرا آن كلمه چنين عظيم است ؟ براى آن سرّى كه اشاره به آن كرديم و بايد كه تجويز ذمّ بعض ناس « و هم الذين جوّز فى الشرع ذمّهم » شما را گستاخ نسازد و بىباك كه زبان به ذم برگشاييد و آنجا كه روا نداشته زبان درازى كنيد ، آنجا كه تجويز كرده‌اند حكمت خداى و اذن خداى است و خداى به داند و آنچه فرمايد . كار حق را هم به امر حق شكن * بر زجاجهء دوست سنگ دوست زن اما در محلى كه فرمان نباشد ، كه را مجال و ياراى آن هست كه صنيع يد اللّه را بد گويد ، اگر ما كسى را مذمت كنيم ، به اذن خداى ، آن عايد به مذمت است از خداى عزّ و جلّ او را ، و خداى را است عزّ و جلّ حكم در آفرينش خويش به مدح و ذم ، و لسان ما در آن مقام ترجمان است ، اما جايى كه اذن خداى عزّ و جلّ نباشد اگر مذمت

--> ( 1 ) . سوره اعراف ، آيه 56 « رحمت خدا به نيكوكاران نزديك است » .