عارف صاحب كمال در جهان بازديد تواند آمد ، و اين سخن به براهين عقليه و دلايل نقليه و بيّنات كشفيه و آيات ذوقيه معلوم و محقّق گشته . چون اين مقدّمه معلوم شد ، ظاهر گشت كه هر آدمى كه كوشش او نه در تحصيل معرفت خداى عزّ و جلّ و مشاهدهء آثار حكمت و تعرّف دلايل ربوبيّت او باشد ، بلكه كار خويش را راست داشتن مصالح تن و خدمتكارى جهان ساخته باشد و به مقام دواب راضى شده ، ظلم بر خويش كرده ، چه بعد از آنكه او را ميسر بود كه در اعلى علّيين مقام گيرد و مخدوم جهان باشد ، در اسفل السافلين جاى ساخت و خادم جهان شد . جماعت اخوان ما نبايد كه از ستمكاران بر خويش باشند و از آنان كه به مقام انعام راضى شده‌اند از بنىآدم ، بلكه از آنان باشند كه كار خويش را عبادت خداى عزّ و جلّ كه معراج معرفت و منهاج محبت است ساخته‌اند ، و بر ايشان پوشيده نيست كه هر كارى را اسبابى است و هر مقصدى را طريقى كه تا اسباب آن كار فراهم نيارند و طريق آن مقصد مسلوك ندارد ، آن كار ميسر نگردد و وصول به آن مقصد دست ندهد ؛ اسباب عبادت و طريق حصول معرفت ، انفراد است از ابناى دنيا ، و اجتماع است با ابناى سلوك ، و خداى عزّ و جلّ به رحمت خويش اين هر دو كار را بر شما آسان كرده به تيسير بناى « اخوان‌آباد » و نقل به آنجا ، زينهار كه در اين باب مساهله منماييد و بر خود ستم مكنيد و اغراض جزئيه را مانع اين خير كلّى مداريد كه اگر چنين كنيد پشيمانى خوريد آن روز كه پشيمانى سودمند نباشد وَ أَنْذِرْهُمْ يَوْمَ الْحَسْرَةِ إِذْ قُضِيَ الْأَمْرُ وَ هُمْ فِي غَفْلَةٍ وَ هُمْ لا يُؤْمِنُونَ . « 1 » اى اخوان ! اگر آنچه من مىدانم از منافع اين كار و مضارّ اخلال به آن شما

--> ( 1 ) . سوره مريم ، آيه 39 « و آنان را از روز حسرت بيم ده ، آن‌گاه كه داورى انجام گيرد و حال آنكه آنها [ اكنون ] در غفلتند و سر ايمان آوردن ندارند » .