عبد الله قطب بن محيى
181
مكاتيب عبد الله قطب بن محيى
نبى ديده نگردد و جز به نور نبى به آن نتوان رسيد ، اتباع و متبوعين همه يكسان شدند در آنكه روى به آن نور مىبايدشان كرد ، و متبوع هيچ كار نمىكند جز آنكه نور نبى تابع را نشان مىدهد و روى او به سوى آن مىكند ، پس متابعت او واجب است نظر به آنكه خبر از طور نبى مىدهد و متابعت او متابعت نبى است نه ازآنروى كه او ، او است . و جماعت فلسفيان اعتقاد كردهاند كه مگر به نور بصيرت خويش بهشت توانند ديد و سر از متابعت پيغمبران پيچيدند ، خبر ندارند كه آن چراغ دانش ايشان ، به اوّل صرصرى كه خواهد وزيد از صرصرهاى آن جهان ، فروخواهدمرد و جز آفتاب بصيرت نبى پيش چنان صرصر نمىايستد كه فرونميرد ، و آنچه فلسفيان را نسبت با نبى روى نموده مبتدعان را نسبت به علما كه راه نمايند به سوى نور نبى روى نموده كه گمان بردهاند كه مگر به خود به سوى نور او راه توانند برد و سر از متابعت سلف و ائمه دين و راهنمايان پيچيدهاند ! چون على الاجماع تابع نور نبىاند مؤمنند ، اما چون سر از پيروى وارثان نبى پيچيدهاند ، در مقام تفصيل به آن نور مهتدى نشدهاند و خطاها كرده ، هرآينه در دنيا مبدع و مذمومند و به مخالفت سنّت موسوم و در آخرت معاتبات و معاقبات و انحطاط درجات در شأن ايشان مقرر و معلوم ؛ الّا ما عفى اللّه تعالى . عقيدهء صحيحه اين است كه بنده خداى باشند و امت محمد صلى اللّه عليه و آله و تابع ائمهء دين . هركس كه به اوّل مقرّ باشد و به دوّم نه ، كافر باشد و هركس كه به دوّم مقر باشد و به سوّم نه مبتدع باشد ! خداى عزّ و جلّ جماعت اخوان و ساير امت محمد را صلى الله عليه و آله و سلم از شرّ هر مبتدع نادان و جاهل فتّان محمى و محفوظ داراد ؛ بمنّه وسعة كرمه . و لا حول و لا قوّة الّا باللّه العلى العظيم . * * *