بسم اللّه الرّحمن الرّحيم مكتوب 61 - [ صدق و اخلاص در بندگى ] ( من عبد اللّه قطب ) چنانچه اعضاى آدمى به جدّ در كار باشند ، بىآنكه دانشى در ايشان باشد ، به دانشى كه در دل است ، همچنين جماعتى كه پيروان صاحب بصيرت باشند كار كنند به بصيرتى كه در آن صاحب بصيرت است ، ليكن روز قيامت اعضا رنگ روح گيرند تا آن كارها كه نه به دانش خود مىكردند همه با دانش شود و ذوق دانش به همهء وجود آدمى رسد ، ضربى از رسيدن . و همچنين پيروان صاحب بصيرت رنگ او گيرند تا همهء آن اعمال كه نه از بصيرت خويش مىكردند عين بصيرت گردد ، و اگر كسى بر قانون صدق و اخلاص متابعت صاحب بصيرت به جاى آورد و در مدّت اين حيات از اذواق صاحب بصيرت چيزى در او حاصل نشود ، همين عمل مجرد كند - اما به شرط اخلاص - و بر اين بميرد ، بعد از مرگ خداى عزّ و جلّ از آن اذواق وى را چشاند . غرض آنكه سالك صادق بايد كه جز به كار كردن و راه رفتن بر قانونى كه باز نموده‌اند كار ندارد و اگر حصول چنان اذواق كه عارفان نشان مىدهند در خود نيابد ، از روش باز نايستد و بداند كه آنان كه صاحب بصيرت‌اند ، در رستگارى آخرت هم معوّل نه بر آن بصيرت خود دارند ، بلكه بر بصيرت نبى صلى الله عليه و آله كه به بركت آنكه به اخلاص متابعت او مىكنند ، بعد از مرگ از بصيرت نبى شعاعى بر ايشان افتد و به آن بصيرت راه بهشت ببينند ، براى آنكه بهشت در مقامى آفريده شده كه جز نور بصيرت نبى به آن نمىرسد . پس بايد كه سالك باك ندارد از آنكه عملى مجرد كند كه آنها كه مستبصرانند هم معوّل جز بر عمل مجرد ندارند و نجات خويش را از آن عمل به اخلاص اميد مىدارند نه از بصيرت خويش ، جز آنكه چون بصيرت زياده باشد صدق و اخلاص با نبى زياده خواهد بود ، از آن حيثيّت كار ايشان بالاتر است ، و چون بهشت جز به نور