لمعهء سيّم در بيان كمال استجلا كه شهود خودستش در مظاهر و مجالى و ما يتبع هذا الشهود من الاحوال « عشق » از روى معشوقى ، « هرچند دايم ، خود را به خود » يعنى بىوساطت مظاهر و مجالى ، « مىديد خواست كه در آينه » يعنى آينه مظاهر و مجالى ، « نيز جمال كمال معشوقى خود مطالعه كند » ؛ زيرا كه ديدن چيزى فى حدّ ذاته چنان نيست كه در آينه ، به سبب آنكه خصوصيت آينه در وى چيزى مىافزايد كه بىآينه حاصل نيست وى را ، لاجرم ، « نظر در آينهء عين عاشق » يعنى ذات وى ، « كرد ، صورت خودش » متلبّس به خصوصيتى كه مقتضاى خصوصيت مظهر بود ، « در نظر آمد گفت : أنت » يعنى به ملاحظهء خصوصية المظهر ، « أم أنا » به ملاحظة نفس الحقيقة ، « هذا العين » المتجلّى « فى العين » المتجلّى فيه أو العين الباصرة ، « حاشاى ، حاشاى » تكرار كلمهء تنزيه مىتواند بود كه نظر به حيثيتين ظاهريت و مظهريت باشد ؛ يعنى به هريك از حيثيتين ( ظاهريت و مظهريت ) كه نظر مىكنم همه منم ، به اعتبار اطلاق ، ظاهرم و به اعتبار تقيّد ، مظهر و اطلاق و تقيّد صفت من و صفت من ، عين من فأنا منزّه « من إثبات اثنين » ؛ « 1 » چون در آينهء عين ، عاشق صورت خود ديد « عاشق صورت خود گشت ، و دبدبهء " يحبّهم " در جهان انداخت و چون » به چشم

--> ( 1 ) . « أنت أمّ أنا هذا العين في العين * حاشاي ، حاشاي من إثبات اثنين » .