مقدّمه مصحّح حمد مخصوص خدايى است كه خاك را از ذلّت و خوارى ، به شرف پيامبر ما - خاتم انبياء على الاطلاق صلّى اللّه عليه و آله - لوحهء انسانيّت بنواخت و در سويداى قلب صنوبرىاش مهر و عشق او بيفكند و او را در خلوتخانهء قابَ قَوْسَيْنِ أَوْ أَدْنى بر ديگر مقرّبانش برترى بخشيد ؛ و درود بىپايان بر فرزند گرامىاش باد كه قائم به قسط حق تعالى است و گوش به فرمان و اذن ظهورش داشته تا مخدّرات حقايق موجودات را به كشف و عيان برساند ؛ تا سايهء ايزدى بر اين گنبد دوّار مستولى گرداند و حقايق اسماء و صفاتش را از حجابات نور و ظلمت خارج سازد . فخر الدّين عراقى ، صاحب كتاب لمعات ، يكى از شاعران و عرفاى قرن هفتم هجرى است ( 610 - 688 ه ) . آثار او اعمّ از نظم و نثر ، در سلوك عرفانى است و به شيوهء شيخ احمد غزالى در سوانح مشى نموده ، يعنى مدار سخنش را بر عشق نهاده است . عرفان عراقى مبتنى بر وحدت وجود است ؛ البته دور از ذهن نيست كه اين را تصوّر كنيم ؛ چرا كه او اين معنا را از حلقهء درس استادش - صدر الدّين قونوى - آموخته است و وى شارح و تبيين‌كننده نظريات محيى الدّين عربى مىباشد . وحدت وجودى كه در آثار عراقى به چشم مىخورد به ويژه در لمعات ، همان است كه از ديرباز در تصوّف مطرح بوده است كه گاه به روش عشّاق بيان گشته ، چون شيخ احمد غزالى در سوانح ، گاه به روش عرفان نظرى ، چون محيى الدّين عربى كه مذهب وحدت وجود را به صورت منظّم بيان كرده و با افزودن اضافاتى