اشارت مىكند اما به صورت جدى به بحث در آن موارد نمىپردازد ، چرا كه بناى او بر ايجاز متن است . نثر شرح او قدرى دشوار است و اين شايد به جهت موضوع مورد بحث يعنى عرفان علمى و نظرى است . در معرفى مختصرى كه از نسايم گلشن توسط يكى از فضلاى معاصر صورت گرفته و در مقدمه‌ى نسخه خطى كتابخانه‌ى مركزى دانشگاه تهران آورده شده است ، چنين مىخوانيم : « از شروح بسيار عالى است كه بر گلشن راز شيخ محمود شبسترى نوشته شده است ، و از اقدم شروح مىباشد ، و نسخه‌ى ديگر آن كمياب و عزيز الوجود است . شارح كتاب نظام الدين محمود معروف به شاه داعى و متخلص به داعى ، از عرفا و متصوفين معروف و شاگرد و خليفه‌ى سيد نعمت الله ولى ، و شرح حالش در تمام تذكره‌ها و منابع موجود است . اين نسخه در سال 1064 هجرى و به خط زيباى نويسنده‌ى فاضلى موسوم به ابى محمد على النقى الربانى در شهر اردبيل انجام گرديده . با آنكه اين شرح موجز و مختصر است ، و شارح فاضل به اطناب و تفصيل نگراييده ، نگارنده كه شروح عديده‌ى گلشن راز را ديده و هم اكنون نزديك به ده مجلد اقسام آن را موجود دارم ، هيچ يك را تا اين اندازه جامع و كامل نيافت كه هم مقاصد ناظم را دريافته و تبيين نمايد ، و هم مطالبى عام النفع ايراد نموده باشد . شاه داعى شارح به طورى كه در پايان كتاب مىنگارد ، چون اصل گلشن و پاره‌اى از شروح ، موجب اضلال عوام مىگرديد ، به اين شرح پرداخت ، و باز متعرض است كه در پاره‌اى موارد با ناظم اختلاف دارد ، بدانها نپرداخته و فقط به ذكر اين اصل مسلّم كه هر مطلب را به