« شيخ محمود ابن امين الدين عبد الكريم بن يحيى از اكابر عرفاى نامى مىباشد كه جامع علوم عقليه و نقليه بود . در عهد خود از مشاهير مشايخ اين سلسله بشمار مىرفت . در زمان اولجايتو سلطان و ابو سعيد خان در تبريز مقيم ، و مرجع خاص و عام بود . . . وفات شيخ محمود به سال هفتصد و هيجدهم يا نوزدهم يا بيستم و يا بيست و پنجم هجرت در سى و سه سالگى در شبستر واقع و قبرش نيز تا زمان ما باقى و مزار است . از رياض السياحة نقل است كه شيخ محمود را در كرمان نكاحى واقع شده و احفاد او در آن شهر بسيار و به خواجگان معروف هستند 12 » . علامه شبلى نعمانى در بخش شاعرى صوفيانه‌ى كتاب خويش تاريخ شعر و ادبيات ايران مىنويسد : « شعر و شاعرى فارسى تا وقتى كه عنصر تصوف در آن شامل نشده بود ، قالبى بود بىجان . چه حقيقت شعر عبارت است از اظهار جذبات و پيش از تصوف اصل جذباتى وجود نداشته است . . . اساس شالوده‌ى تصوف عشق حقيقى است كه سرتاسر آن جوش و جذبه مىباشد 13 » . سپس به بيان افكار و آثار چهره‌هاى برجسته‌ى تصوف مىپردازد ، و آنگاه درباره شبسترى مىنويسد : « بعد از فخر الدين عراقى ، شيخ محمود شبسترى ، امير خسرو دهلوى و خواجه حسن دهلوى در شاعرى تصوف مقام شهرت را حايز گرديدند . . . شبسترى در گلشن راز اكثر مسائل مشكله و اسرار و نكات باريك تصوف را بيان نموده است 14 » . شاردن جهانگرد مشهور فرانسوى ، گلشن راز شبسترى را جامع