« السّلام عليك أيّها النّبيّ و رحمة اللّه و بركاته » . چون پيامبر اين را شنيد ، باز گفت : « السّلام علينا و على عباد اللّه الصّالحين » . اينكه پيامبر در آن خلوت عارفانه ، امت خويش را با همهء گناهانى كه مرتكب شده‌اند ، فراموش نكرد و در بهره‌مندى از درود خداوند ، آنها را شريك خود ساخت ، مايهء تأويل‌هاى زيبايى در آثار عرفانى شده است . براى مثال بنگريد به : شرح التعرف ، ج 2 ، ص 610 - 611 ؛ كشف الاسرار ، ج 10 ، ص 202 . سمع اللّه لمن حمده ( ص 138 ) : در نحوهء نماز گزاردن پيامبر اكرم ( ص ) آمده است هنگامى كه حضرت سر از ركوع بلند مىكرد ، مىفرمود : « سمع اللّه لمن حمده » و در برخى منابع افزوده دارد كه « ربّنا لك الحمد ملء السّماوات و ملء الأرض و ملء ما بينهما و ملء ما شئت من شىء بعد أهل الثّناء و المجد » . براى صورتهاى مختلف حديث بنگريد به : الصحيح ، الترمذي ، ج 2 ، ص 67 ، حديث 266 ؛ الصحيح ، مسلم ، ج 1 ، ص 346 ؛ ج 2 ، ص 619 ؛ الصحيح ، البخاري ، ج 1 ، ص 84 ، 89 ، 122 ؛ ج 4 ، ص 73 ؛ الأصول من الكافي ، ج 2 ، ص 503 ؛ من لا يحضره الفقيه ، ج 1 ، ص 301 ؛ بحار الأنوار ، ج 18 ، ص 360 . الصّوم سلاح المؤمن ( ص 135 ) : حديثى با اين الفاظ در منابع حديث نيامده است ؛ اما « الصّوم جنّة » ، « الصّوم جنّة من عذاب » و « الصّوم جنّة يستجنّ بها العبد من النّار » : « روزه سپرى است كه بندهء خدا در پشت آن ، از آتش دوزخ پناه مىگيرد » ، وجود دارد ( فيض القدير ، ج 4 ، ص 242 ؛ نيز بنگريد به : الأصول من الكافي ، ج 2 ، ص 24 ؛ الفروع من الكافي ، ج 4 ، ص 62 - 63 ؛ من لا يحضره الفقيه ، ج 2 ، ص 74 و 75 ؛ تهذيب الأحكام ، ج 4 ، ص 151 و 152 ) . حديث ديگرى هم با لفظ « الدّعاء سلاح المؤمن » وارد شده است ( سلسلة الأحاديث الضعيفة ، ص 214 - 215 ) كه به نظر مىرسد اين دو حديث ( « الصّوم جنّة » و « الدّعاء سلاح المؤمن » ) در ذهن صائن الدين با هم تركيب شده و صورت « الصّوم سلاح المؤمن » را ساخته است . الصّوم لي و أنا أجزي به ( ص 16 ) : اين حديث قدسى را همراه با مطالب ديگرى كه در روايتها با هم اختلافاتى دارند ، نسائى به واسطهء امير المؤمنين على ( ع ) ، و بخارى ، مسلم ، احمد بن حنبل ، ابن ماجة و دارمى به واسطهء ابو هريرة از پيامبر ( ص ) نقل كرده‌اند ( السنن ، نسائى ، ج 4 ، ص 159 - 161 ، « فضل الصيام » ؛ الصحيح ، البخاري ، ج 4 ، ص 42 ، « كتاب اللباس ، باب ما يذكر في المسك » ؛ الصحيح ، مسلم ، ج 2 ، ص 806 ؛ المسند ، ابن حنبل ، ج 2 ، ص 414 ، 465 ، 516 ؛ السنن ، ابن ماجة ، ج 1 ، ص 525 ، « باب 1 » ؛ السنن ، الدارمي ، ج 2 ، ص 25 ، « باب في فضل الصيام » ) . بخش آخر حديث فوق در منابع شيعى ، هم به صورت ياد شده ديده مىشود ( من لا يحضره الفقيه ، ج 2 ، ص 75 ؛ تهذيب الأحكام ، ج 4 ، ص 152 ؛ بحار الأنوار ، ج 73 ، ص 12 ؛ ج 96 ، ص 249 ، 254 ، 255 ، 256 ، 258 ) و هم به صورت « أجزى عليه » ( الأصول من الكافي ، ج 4 ، ص 63 ) . كلمهء « أجزى » را به صيغهء معلوم و هم مجهول خوانده‌اند . معنى حديث بنا بر قرائت معلوم ، مىشود :