پيشگفتار صائن الدين على تركهء اصفهانى ( متوفى 835 ه ) از اديبان و انديشمندان روزگار شاهرخ تيمورى است كه در نزديك ساختن اشراق ، عرفان ، فلسفه و شريعت كوشيده است و از زمينه‌سازان ظهور حكمت متعاليهء ملّا صدرا به شمار مىرود . افكار حروفى او همراه با علوم غريبه نيز شايان توجّه است . از صائن الدين رساله‌هاى متعددى در موضوعات گوناگون بر جاى مانده است كه نشانگر وسعت دانش و آگاهى اوست . وى علاوه بر تأليفاتى كه به زبان عربى دارد ، در بسيارى از نوشته‌هاى خود زبان فارسى را برگزيده و با يارى ذوق و قريحه ، آثارى ارجمند به نثر اديبانه و شيوهء منشيانه آفريده است كه هم از ديدگاه علم داراى اهميت است و هم در قلمرو ادبيات جايگاه ويژه‌اى دارد . در ميان آثار صائن الدين ، رسالهء شرح نظم الدّر كه در شرح تائيهء كبراى ابن فارض مصرى ( متوفى 632 ه ) است ، درخشش خاصى دارد . قصيدهء تائيهء كبرا در عشق الهى سروده شده است و معراجنامهء ابن فارض به شمار مىرود . صائن الدين اين رساله را به هنگام جوانى و مقارن بازگشت از سفر به ممالك اسلامى نگاشته و در سال 806 هجرى آن را به پايان برده است . او در شرح مزبور ، نيك تحت تأثير عرفان ابن عربى است . اين تأثير را هم در نقل