قطب الدين شيرازى ، قطب الدين رازى ، غياث الدين منصور شيرازى ، مير سيّد شريف جرجانى ، جلال الدين دوانى و جز آنان در تلفيق اصول اشراقى با فلسفهء مشايى كوششهاى فراوانى كردند و از طرف ديگر عرفا و بزرگانى مانند سيّد حيدر آملى و ابن تركه اصفهانى در تلفيق شرع و عرفان كوشش نمودند و تحقيقات عرفانى را به صورت علمى در حيات معنوى شيعه وارد كردند . زندگى و احوال وى ؛ سال تولد وى معلوم نيست ، امّا وفاتش در مجموعهء شماره ( 8503 ) مجلس شوراى اسلامى كه به خط شاگرد اوست سال 836 ه ضبط شده است . وى از علماى بنام اصفهان بوده است ، جدّش سيّد محمد ترك بوده ، اصل آنان از « خجند » و لذا به تركه معروف گرديده‌اند . سيّد صاين الدين على ، ابتدا نزد برادر بزرگ خود كه از فقها و متصوفين متشرع بوده است به تحصيل علوم پرداخت و بعد به سفر شام و حجاز و مصر رفته و در مصر مدّتى در خدمت شيخ سراج الدين بلقينى تلمذ كرده است . صاين الدين على در علوم معقول و منقول ، تصوف و علوم قديمه و غريبه چون علم نقطه ، علم حروف ، علم اعداد ، جفر و غيره ماهر بوده است و در هر باب آثار و نوشته‌هايى دارد كه دال بر استادى وى است ، او و برادرانش بعد از فتح اصفهان به امر امير تيمور به سمرقند كوچ كردند ، در اين هنگام صاين الدين به مكه و شام و مصر و حجاز سفر كرد و پس از بازگشت از عراق خبر مرگ امير تيمور را شنيد و در اصفهان منزوى گرديد .