آخرين كس از پيشوايان طريقهء مولوى كه مؤلف نامش را در بن رساله آورده امير شمس الدين چلبى عابد پسر دوم بهاء الدين سلطان ولدست كه پس از مرگ برادر مهترش جلال الدين فريدون در 719 بجاى او به خلافت اين سلسله نشسته و در 729 درگذشته است و چون به مرگ او اشارتى نكرده پيداست كه پيش از 729 اين رساله را به پايان رسانيده و درين صورت قطعا اين رساله در ميان سالهاى 719 و 729 تأليف شده است و اينكه در صحيفهء 153 پس از ذكر حسام الدين سلطان واجد چلبى ( متوفى در 733 ) و صلاح الدين امير زاهد چلبى ( متوفى در 734 ) برادران ديگر شمس الدين عابد چلبى « رضوان اللّه عليهم اجمعين » نوشته شده دليل نيست كه اين رساله پس از مرگ ايشان تأليف شده باشد و قطعا هر دو در تأليف اين رساله زنده بوده‌اند و ظاهرا جملهء « رضوان اللّه عليهم اجمعين » يا بطريق سهل‌انگارى آمده و يا آنكه كاتبى از پيش خود بر متن كتاب افزوده است . دربارهء اين رساله و مؤلف آن اشارتى نيست مگر در پايان بعضى از چاپهاى مثنوى كه در هندوستان انتشار يافته و شرح حالى از مولانا آورده‌اند بعضى مطالب ازين رساله برداشته‌اند و ظاهرا آن را از نسخهء چاپى كه پس ازين بدان اشاره خواهم كرد گرفته‌اند . جاى ديگرى كه باز اشارتى هست در مقاله‌ايست كه خاورشناس معاصر ژ . ه . كريملرس در دايرة المعارف اسلام aidaepolcycnE malsI fo ( ج 4 ص 572 - 573 ) در كلمهء « سلطان ولد » نوشته و در مآخذ