ديباچه بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ آنچه درين صحايف به نظر خوانندگان مىرسد قديم‌ترين سنديست كه در احوال و مقامات مولانا جلال الدين محمد بلخى معروف بمولوى و رومى عارف مشهور متولد در بلخ در 6 ربيع الاول 604 و متوفى در قونيه در 5 جمادى الاخرهء 672 بما رسيده است . مؤلف خود در صحيفهء 4 نام و نسب خويش را « فريدون بن احمد المعروف به سپهسالار » آورده است . افلاكى در مناقب العارفين پنج جا ذكرى از يك تن از اصحاب مولانا كرده كه در نسخهاى مختلف آن كتاب نام وى « جلال الدين بن سپهسالار » و « جمال الدين بن سپهسالار » ضبط شده و چون مطالبى كه از گفتار او در مناقب مولانا و پسرش بهاء الدين سلطان ولد در آن كتاب آمده است در رسالهء حاضر نيست پيداست كه وى بجز مؤلف اين رساله بوده است . جاى ديگر افلاكى از همام الدين سپهسالار كسى نام مىبرد كه باغى در قونيه داشته است و ظاهرا وى نيز بجز مؤلف اين رساله بوده است . درين صورت در مناقب العارفين مطلقا به اين رساله و مؤلف آن اشارتى نرفته و اين بسيار شگفتست و شگفت‌تر آنكه افلاكى در 718 در همان خانقاه مولويان قونيه بتأليف كتاب مناقب العارفين آغاز كرده و مؤلف اين رساله نيز در همان اوان يعنى در ميان سالهاى 719 و 729 اين رساله را تأليف كرده و برخى از كسانى كه درين رساله مطالبى از زبان آنها آمده همان كسانىاند كه در مناقب العارفين هم همان گفته‌ها