و بخنديد « 1 » . و خدمت شيخ روزبهان بقلى قدس اللّه سرّه « 2 » فرموده است كه خداى را برگزيدگان‌اند « 3 » كه در هر روزى هزار هزار بار تجلّى نثار ( ت ) ايشان فرمايد كه نزديك بود كه بگذارند « 4 » از سبحات جلال اللّه تعالى ، لاجرم چنان لطيف شوند كه در وقت رحلت « 5 » از دار فنا به دار بقا ارواح ايشان اشباح را جذب كنند « 6 » به سوى جنّات نعيم و نعيم مقيم « 7 » و از تعب موت طبعى خلاص يابند چنان كه محمّد رسول اللّه صلّى اللّه عليه و سلّم در شب معراج به روح و بدن ( آ : برگ 100 ب ) طيران نمودند « 8 » و عيسى و ادريس عليهما « 9 » ( السّلام ) نيز طيران نمودند به سما به روح و بدن . و « 10 » نقل است كه جوانى از اكراد « 11 » در هوا طيران نمود و غايب شد و ديگر هرگز « 12 » باز نيامد و بعضى در جنت مشهوده « 13 » نروند « 14 » بلكه : قال صلّى اللّه عليه و سلّم « 15 » : « لا يدخل الجنّة أقوام أفئدتهم مثل أفئدة الطّير « 16 » »

--> ( 1 ) چون وقت وفاتش نزديك رسيد همه مال خود به درويشان داد پس در وقت مرگ چشمها را باز كرد و مىخنديد . عطار : تذكرة الاولياء ، ج 1 ، ص 179 . ابن جوزى : صفة الصفوة ، ج 4 ، ص 109 ايضا المنتظم فى تاريخ الملوك و الامم ، ج 6 ، ص 332 . گ : « و خدمت . . . سرّه » در حاشيه آمده . ( 2 ) گ ، ل : يكى از بزرگان . شيخ روزبهان بقلى ابو محمّد بن ابى نصر البقلى الفسوى ثم الشيرازى سلطان عرفا بود و برهان علماء و قدوه عشاق در بدايت حال سفر عراق و حجاز و شام كرده است ، با شيخ ابو النجيب سهروردى در سماع صحيح بخارى در ثغر اسكندريه شريك بوده است وى را تصنيفات بسيار است ، چون تفسير عرايس و شرح شطحيات عربى و فارسى ، كتاب الانوار فى كشف الاسرار و غير آن ( نفحات الانس ، ص 288 ) ، صاحب فتوحات گفته كه وى عمرى در مكه مجاور بوده و در حال غلبه سخنان بلند كه هركس فهم آن نداشت ظهور مىكرد مجملا در سنه 665 هجرى رحلت كرد . هدايت : رياض العارفين ، ص 128 . نيز رك به : محمّد معصوم على : طرائق الحقائق ، ج 2 ، ص 640 . ( 3 ) آ : برگزگانند . ل : بندگانند برگزيدگان . ( 4 ) گ ، ل ، ن : بگذارند ، ت : برگ 80 ب . ( 5 ) ت ، ن : رحيل . ( 6 ) گ ، ل ، ن : كند . ( 7 ) ب : نعيم ، گ ، ل : ندارد . ( 8 ) گ : نمود . ( 9 ) آ ، ب ، ت ، ن : ندارد . ( 10 ) آ ، ت : ندارد . ( 11 ) ت : ندارد . ( 12 ) ل : هرگز ديگر . ( 13 ) گ ، ل : مشهوره . ( 14 ) آ : ندارد . ( 15 ) گ ، ل : عليه الصّلاة و السّلام . ( 16 ) مسلم ، ج 4 ، ص 2183 . امام محى الدين : رياض الصالحين ، ج 1 ، ص 93 .