بسم اللّه الرّحمن الرّحيم « مقدمهء اول شارح » [ رب انعمت فزد ] حمد فزون از حدّ ، و شكر برون از عدّ حضرت با عظمت اللّه را كه نقش عالم و آدم بمحض جود و كرم ، از مكمن غيب عدم بقلم فيض اقدم ، بر لوح علم قدم رسم صورت بود انداخت ، و سپاس بىقياس لايق بارگاه واجب الوجودى كه نقوش صور علمى را به بثّ نفس رحمانى روحانى حقايق اعيانى ساخت ، و در وراى استار غيب به اشعّهء انوار بىعيب هيئت وجود پرداخت ، و ثناى بسزاى بىمنتها قادر قدرت‌نما را كه آن اعيان را به قدرت كامله عيان گردانيد ؛ و به حكمت شامله به حكم تنزّل وجودى به مراتب شهودى آن را موصوف به صفت امكان گردانيد ، تا در صورت متعينات از مكامن غيوب به مشاهد ميادين شهود تاخت . اى جلالت فرش عزّت جاودان انداخته * عكس نورت تابشى در كن فكان انداخته كيست جان ؟ از عكس انوار جمالت تابشى * چيست تن ؟ خاكى در او آب روان انداخته يك نظر كرده ، خروش از عالمى بر خاسته * يك سخن گفته ، غريوى در جهان انداخته منزّه از همهء نقايص و عيوب آن خداوندى كه از غيب الغيوب خود تجلّى