قوم به « نوح » مشهور شده بود . و نام او سمك بن لمك بوذ بن متوشلخ « 66 » بن اخنوخ . و در حيات آدم - ع - در آخر هزار سالهء اول از هفت هزار سال مقدّره از مادر در وجود آمد . و از فضاى عدم به عرصهء شهود آمد . و در هزار سال دوم به شريعتى مستأنفه به خلق مبعوث گشت ؛ در زمانى كه بساط بسيط عالم قرارگاه عبدهء اصنام و سجدهء اوثان گشته بود ؛ و جمله در مرتبهء ظلمات كفر و ضلال متحيّر گشته بودند ؛ تا به نور مشاعل دعوت طايفه‌اى را كه قابليّت هدايت داشته باشند ، به شاهراه ايمان باز آورد . نوح - ع - به امر حقّ ، زبان به دعوت بگشود . و اوّل دعوت او اين بود كه : قولوا لا إله الّا اللّه تفلحوا . به خبر صادق مخبر خبير - جلّ جلاله - هزار كم پنجاه سال ، آن « حمّال بار نبوت » ايشان را به اين دعوت مىكرد ؛ كما قال - تعالى - : « فَلَبِثَ فِيهِمْ أَلْفَ سَنَةٍ إِلَّا خَمْسِينَ عاماً » سرّا و جهارا ، ليلا و نهارا ، إعلانا و إسرارا « 67 » ؛ كه در گوش بىهوش مدهوش « دين به دنيافروش » ايشان قرار نمىگرفت ؛ و به هبوب رياح دولت و جاه و حرمت و حشمت چنان مغرور بودند كه نصيحت ناصح سودمند نبود ؛ چنان كه در اين مدّت دراز كار دعوت نوح - ع - از انجام تا به آغاز هيچ‌گونه بساز نيامد ؛ وَ ما آمَنَ مَعَهُ إِلَّا قَلِيلٌ « 68 » . و طايفه‌اى گفته‌اند كه آن پنجاه نفر بودند كه به وى ايمان آوردند به اين روزگار طويل . صبر جميل را كاربند بود ؛ و همچنان در امر نصيحت و كار پند بود . و در اداى امانت رسالت مساعى به‌غايت رسانيد . در لباس بشارت به وجه

--> ( 66 ) - ن : لملك بن متوشلخ ( ش ) نمسك بن هوشلخ ( ت ) . ( 67 ) - ق ( س 29 - 15 ) فلبث - در قرآن چنين است : فَلَبِثَ فِيهِمْ أَلْفَ سَنَةٍ إِلَّا خَمْسِينَ عاماً فَأَخَذَهُمُ . ( 68 ) - ( س 11 - 40 ) ما آمن .