از ظاهر نوشتهء صاحب بحر المعارف معلوم مىشود كه « شطار » را بصيغهء جمع يعنى با ضم شين مىخوانده و آن را در مقابل اخيار و ابرار تفسير كرده است . مرحوم نايب الصدر در كتاب طرايق الحقائق مكرر ازين سلسله نام برده و بنقل از بستان السياحة و اصول الفصول و رياض العارفين و غيره شرحى راجع به بزرگان و اعيان اين طريقه نوشته است [ ج 2 صفحات 68 ، 69 ، 78 ، 97 ، 98 ] . و در يك موضع [ ج 2 ص 97 ] ابيات ذيل را منظومهء ميرزا محمد تقى كرمانى نقل كرده است : همچنين آن جعفر صادق لقب * آن امام پاك و پاكيزه نسب چشم دل بگشود چون طيفور را * بايزيد آن پاى تا سر نور را جمله درويشان شطارى لقب * خرقه بگرفتند از آن كامل ادب و بعد از نقل اشعار مىگويد : « ولى وجه تسميه و مقصود از اين نسبت معلوم نشد و فعال صيغهء مبالغه است از شطر بمعنى قصد يعنى تأكيد در توجه به خدا و طريق سير بسوى خدا اما اين معنى به سلسلهء طيفوريه انحصار ندارد بلكه عموم سلاسل را شامل است » . نوشتهء صاحب طرايق باختصار نقل شد ؛ و از صريح گفتار او معلوم مىشود كه خود او صحيح اين كلمه را « شطار » بفتح شين و تشديد طاء بصيغهء مبالغه مىدانسته است . كتاب جواهر خمسه تاليف ابو المؤيد محمد غوث شطارى اين حقير مدتى دربارهء ضبط كلمه و معنى اصل آن و عقيدهء واقعى اين سلسله متحير بودم ؛ نوشته‌هاى مرحوم شيروانى و نايب الصدر و امثال ايشان كه همه كس به آنها دسترس دارند دردى دوا نكرد ؛